Μόνος ολομόναχος




Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Η δική μου αριστερά (43 έτη από την πτώση της χούντας)


Του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη
"Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας.Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.

Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.

Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.

Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.

Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.

Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.

Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.

Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.

Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.

Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.

Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτή το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου.

Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στο Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.

Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.

Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση.
"

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ζήνα, Μαζωνάκης, "ιερές πανηγύρεις", άνθρωποι αράχνες και οι μειοψηφίες

Για να την έχω ακουστά, εγώ ο πανάσχετος, μάλλον πρέπει να είναι μεγάλο όνομα η κυρία τραγουδίστρια.
Δεν ήξερα βέβαια ούτε ένα τραγούδι της. Έβαλα λοιπόν το όνομά της στο γιουτιούμπι και ανακάλυψα κάποιους τίτλους ασμάτων που άδει η εν λόγω "μούσα" του Ελληνικού παλκοσένικου, όπως το "πάρε δρόμο"
Εμφανίσθηκε λοιπόν η γνωστή αυτή τραγουδίστρια σε μαγαζί της "Παραλιακής" και απ΄ότι είδα σε φωτογραφίες έγινε το αδιαχώρητο. Και άνθη ερριμμένα στο πάλκο ορώ.
Μία εικόνα από το παρελθόν της Ελληνικής και Αργολιδικής ευδαιμονίας.
Είναι δεδομένο. Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου γουστάρει πολύ τέτοια διασκέδαση. Δεν μου πίπτει λόγος. Ο καθείς με τα γούστα του. Ο επιχειρηματίας της "Παραλιακής" πλήρωσε την αμοιβή της τραγουδίστριας, ο λαός  ανταποκρίθηκε, είναι φανερό ότι έγινε καλός τζίρος, εργαζόμενοι απασχολήθηκαν και εισέπραξαν τα ημερομίσθιά τους, κέρδη πρέπει να βγήκαν από την φανταχτερή για πολλούς βραδιά εκείνη.
Αυτό όμως που όχι μόνον δεν αντιλαμβάνομαι αλλά με οργίζει κιόλας είναι ότι καταφτάνουν στην περιοχή μας και άλλοι πασίγνωστοι λαϊκοί βάρδοι και την αμοιβή τους δεν την καταβάλει κάποιος επιχειρηματίας ή κάποιο σωματείο, αλλά τα ακουμπούν κανονικότατα οι φορολογούμενοι δημότες. Και σε μία από αυτές τις εκδηλώσεις υπάρχει και ουχί ευκαταφρόνητο εισιτήριο το οποίο πηγαίνει σε έναν συγκεκριμένο φορέα. Ενώ σε άλλες εκδηλώσεις (πανηγύρια), για τα οποία επίσης πληρώνουν οι φορολογούμενοι δημότες, πωλούνται πολλές δεκάδες ψημμένες γουρουνοπούλες ενώ ταυτόχρονα τύποι με κουβάδες γεμάτους κουτάκια μπύρες περιτριγυρίζουν τα τραπέζια και απλόχερα πωλούν δέκα-δέκα τα κυτία αυτά. Και μετά βγαίνουν και λαχνοί υπέρ του "πολιτιστικού" ή αθλητικού συλλόγου της περιοχής. Και είναι λογικό ότι ο επιχειρηματίας που πλήρωσε την Πέγκυ  πρέπει να νιώθει και ηλίθιος που το έπραξε
Και ας μην κοροϊδευόμαστε, αγαπητοί μου φίλοι. Ας τα πούμε όλα με το όνομά τους. Τα περισσότερα από αυτά που γίνονται σε αυτές τις "ιερές πανηγύρεις" με τα εξαιρετικά λαρύγγια στα κλαρίνα και τους γνωστούς λαϊκούς αοιδούς, συνοδεύονται από αδιαφανή οικονομική δραστηριότητα. Μαύρα χρήματα διακινούνται κατά το μάλλον ή ήττον. Μαύρες γουρουνοπούλες, μαύρα κουτάκια μπύρας, μαύροι λαχνοί που τους εισπράττουν διοικήσεις τοπικών σωματείων που δεν λογοδοτούν σε κάποιον. Διαφωνεί κάποιος;
Και οι φορολογούμενοι δημότες πληρώνουν για να εισπράξει από τα εισιτήρια το Εργατικό Κέντρο. Πληρώνουν για να εισπράξουν οι γουρουνοπουλάδες και τα τοπικά σωματεία που διοργανώνουν τα τοπικά ιβέντς.
Και σε κάθε μία από αυτές τις πολιτιστικές εκδηλώσεις πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι μερικές εκατοντάδες ευρώ κάθε φορά για την ενοικίαση των πασίγνωστων πλαστικών καθισμάτων. Και απορεί ο αιρετικός το γιατί δεν τα αγοράζουμε εν τέλει για να γλιτώσουμε κάποτε τα επαναλαμβανόμενα ποσά ενοικίασης.
Όμως τι να κάνουμε; Αυτά γουστάρει η πλειοψηφία.
Υποτασσόμεθα στους πολλούς.

Αλλά πρέπει να έχουν και οι μειοψηφίες δικαιώματα.
Και ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι πρωτοπόροι στην πόλη που προσκαλούν εξαιρετικούς μουσικούς που προσφέρουν στις μειοψηφίες που μπορεί να προτιμούν έντεχνο ή Ελληνικό ροκ.
Η μεγάλη βοήθεια βέβαια από τον Δήμο δίδεται για τον Μαζωνάκη και τον Αντύπα και για τους κολλητούς στα Σωματεία και όχι για τον Πορτοκάλογλου, τον Χαρούλη, τον Νιόνιο, το φεστιβάλ τζαζ ή το φεστιβάλ Ελληνικού ροκ.
Έτσι επιθυμεί η πλειοψηφία και τις μειοψηφίες τις γράφουν σε αυτή την πόλη. Σαν να μην υπάρχουν και αυτές και σαν να μην  έχουν και αυτές δικαιώματα

Εκεί όμως που τα πράγματα χωλαίνουν ακόμα περισσότερο για τις μειοψηφίες είναι το σινεμά.
Εκμισθώθηκαν δημοτικά ακίνητα σε ιδιώτες για να μας προσφέρουν την μαγεία της μεγάλης οθόνης.
Αυτοί από την επιχειρηματική πλευρά τους καλώς πράττουν που παίζουν τα έργα με τους υπεράνθρωπους, τους ανθρώπους αράχνες, τους υπερήρωες ή τις  φανταχτερές περιπέτειες των Αμερικάνικων πολυεθνικών που η παραγωγή τους έχει κοστίσει αμύθητα ποσά. Αυτά γουστάρει η πλειοψηφία του κόσμου.
Όμως υπάρχουν και οι μειοψηφίες που επιζητούν να απολαύσουν κάτι διαφορετικό. Ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Έργα από την Λατινική Αμερική και την Ασία. Σινεμά που δημιουργούν σπουδαίοι ανεξάρτητοι Αμερικανοί κινηματογραφιστές όπως ο Τζιμ Τζάρμους. Θα έπρεπε να δούμε και στην πόλη μας την ταινία της χρονιάς που είναι το "Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ" του Κεν Λόουτς.
Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι στην πόλη μας δεν υπάρχει το κοινό για αυτού του είδους τις ταινίες, ώστε να μην βγαίνουν τα έξοδα. Δεν μπορεί να είμαστε τόσο πίσω.
Μπορεί τα καρτέλ  των μεγάλων εταιριών που εισάγουν ταινίες του Χόλιγουντ να θέτουν τεράστια εμπόδια για την διακίνηση αυτών των ποιοτικών ταινιών.
Εδώ έπρεπε να παρέμβει ο Δήμος και να θέσει τους δικούς του όρους κατά την εκμίσθωση των ακινήτων του.
Και τα πρότεινε όλα αυτά η "άλλη πρόταση", όταν αποφασίσθηκε η εκμίσθωση των χώρων.
Ποιος ακούει όμως;
Θα μου πείτε βέβαια ότι τι ζητάω τώρα όταν παλαιότερα αυτός ο ίδιος Δήμος που ουσιαστικά όλα τα χρόνια κυβερνάται από δημοτικές αρχές που πηγάζουν από την ίδια μήτρα κυνήγησε μετά μανίας την Κινηματογραφική Λέσχη. Επειδή δεν την ήλεγχαν. Για αυτό  τον λόγο και μόνον έγινε ο τότε πόλεμος. Τόσο καλά!!!
Αλλά αυτή η ιστορική αναδρομή για τους Σινεφίλ της πόλης και τον διωγμό των πρώτων Χριστιανών πρέπει κάποια στιγμή να γίνει. Και θα γίνει
(φωτογραφία από τότε που οι Σινεφίλ της πόλης έφτιαξαν με πολύ προσωπικό μεράκι και εθελοντική δουλειά τον εξαιρετικό χώρο στον Αη Γιάννη. Μετά τους κυνήγησαν. Μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του Ναυπλίου)

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Οι μάχες των χαρακωμάτων που χάθηκαν και οι άλλες που θα χαθούν ωσαύτως

(από παλαιότερη κατάληψη των γραφείων της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ναύπλιο)

Όλοι μας λίγο πολύ τον έχουμε στα χείλη μας τον κακό λόγο για τον άλλον.
Σπάνια χαιρόμαστε με την επιτυχία κάποιου γνωστού μας, εάν δεν είναι μέλος της οικογενείας μας ή πολύ κολλητός μας ή έστω μέλος της  μικρής ομάδας ατόμων στην οποία κινούμαστε και εκεί που τα αναμασάμε μεταξύ μας.
Είμαστε ένας κωλολαός και ας το παραδεχθούμε.
Μην αντιδράτε έτσι. Σκεφτείτε το.....


Εγώ βέβαια από τη μεριά μου, ειλικρινά σας λέω, χάρηκα πολύ για έναν γνωστό μου, που πέτυχε πολλά στην εργασία του στον δημόσιο τομέα. Δεν τον έχω κολλητό φίλο. Δεν ταυτίζονται, νομίζω, οι πολιτικές μας απόψεις για τα μεγάλα ζητήματα. Μια φορά όλο κι όλο σε ένα ορεινό χωριό φάγαμε μαζί γκιόσα, αφού βρεθήκαμε εκεί για συγκεκριμένο λόγο μαζί με άλλους γνωστούς και φίλους.
Και χάρηκα περισσότερο διότι αυτά που πέτυχε ο συγκεκριμένος σε ένα δημόσιο σχολείο (άντε έδωσα κάποιο στίγμα), το έκανε χωρίς κωδωνοκρουσίες, φεϊσπούκια και κορδώματα. Και όμως είναι εξαιρετικός στο λειτούργημά του και αυτό το λένε με πολύ δυνατό και ζωντανό τρόπο μαθητές  του και γονείς που τον έζησαν
Και το σχολειό του χωριού έχει γίνει διαμάντι. Καλύτερο από τα σχολεία της πόλης που μιζερεύουν.

Εδώ τώρα θα με συγχωρέσει ο σπουδαίος δάσκαλος, όμως θα προχωρήσω στις δικές μου σκέψεις, που πιθανόν να τον βρίσκουν αντίθετο.

Σχολεία στα χωριά.
Το πιστεύω ακράδαντο αυτό που θα σας πω.  Οι αντιδραστικοί της εποχής εκείνης έδιναν τον αγώνα των χαρακωμάτων για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα μονοθέσια και διθέσια σχολειά στα χωριά τους. Όντως υπήρχαν εξαιρετικοί δάσκαλοι στα μονοθέσια σχολεία και όντως πολλά παιδιά που έβγαλαν τέτοια σχολειά προόδευσαν και έγιναν σπουδαίοι στην ζωή τους, εκπληκτικοί επιστήμονες, εξαίρετοι σε ήθος και πρόσφεραν στην κοινωνία. Όμως πως να το κάνουμε; Πρέπει και τα παιδιά στα χωριά και τα Αλβανάκια που μένουν εκεί και τα τσιγγανάκια να έχουν την σωστή εκπαίδευση που προσφέρει ένα πλήρες σχολείο με όλους τους δασκάλους και όλες τις ειδικότητες. Ας μην επεκταθώ. Οι προοδευτικοί άνθρωποι θα έπρεπε να ζητούν συνενώσεις σχολείων για να παρέχεται ίδια και καλύτερη εκπαίδευση στα παιδιά της υπαίθρου. Αντί για αυτό, οι "προοδευτικοί" αγωνιζόντουσαν να μην αλλάξει τίποτα. Και θα μπορούσαν να ζητήσουν άλλα πράγματα. Αμφίδρομη διασύνδεση του σχολείου με τις τοπικές μικρές κοινωνίες. Διδαχές της τοπικής ιστορίας. Αξιοποίηση των κτηρίων των δημοτικών που θα έκλειναν για πολιτιστικές εκδηλώσεις, βιβλιοθήκες μικρά τοπικά μουσεία λαογραφίας ή τοπικής ιστορίας, προγράμματα επιμόρφωσης και πολλά άλλα. Αλλά τότε έδωσαν την μάχη των χαρακωμάτων υπέρ των λύσεων που μας κρατούν δεμένους στο παρελθόν κάτι που δεν είναι προς το συμφέρων των παιδιών.

Νοσοκομείο Ναυπλίου
Κάθε χρόνο και χειρότερα. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Το πάλαι ποτέ κάποιοι λίγοι ζητούσαμε ένα καινούργιο ενιαίο νοσοκομείο. Αντί για αυτό οι τοπικοί φωστήρες, οι κομματάνθρωποι, οι βουλευτάδες του τότε έκαναν το αντίθετο. Άπειρα χρήματα, πακέτα και πακετάκια δόθηκαν για την παράλληλη ανάπτυξη των δύο νοσοκομείων που απέχουν 12 χιλιόμετρα το ένα από το άλλο!!!  Όμως οι "προοδευτικοί" του τότε ελάχιστα αντέδρασαν. Και μετά την πτώχευση της χώρας άρχισαν να δίδονται οι αντιδραστικές μάχες των χαρακωμάτων.  Να παραμείνουμε στα κεκτημένα. Να μην αλλάξει κάτι. Όχι στην υποβάθμιση ήταν το αίτημα Στην αρχή όλοι έλεγαν ότι έφταιγαν οι πουλημένοι προδότες για την υποβάθμιση αυτή του νοσοκομείου Ναυπλίου. Μετά και οι καινούργιοι δεν μπόρεσαν βεβαίως να αντιστρέψουν την κατάσταση. Το Δημοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφασή του κάλεσε σε συγκέντρωση τον λαό για την σωτηρία του νοσοκομείου μας. Του ιδικού μας νοσοκομείου. Να σωθεί αυτό και δεν πάνε όλα τα άλλα να...... Και έβγαλαν και τους μαθητές στο δρόμο με το αντιδραστικό σύνθημα "κάτω τα χέρια από το νοσοκομείο μας". Ελάχιστες ήσαν οι φωνές που έλεγαν ότι πρέπει έγκαιρα να δούμε ένα διαφορετικό μέλλον του νοσοκομείου Ναυπλίου. Μάταια έκανα εγώ με κάποιους άλλους πεφωτισμένους προτάσεις για να μετατραπεί το Γενικό νοσοκομείο Ναυπλίου σε ένα ειδικό πρότυπο νοσοκομείο. Να δούμε πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί ο ιατρικός τουρισμός στην πόλη μας.  Να παρέχει πρωτοβάθμια περίθαλψη εξαιρετικού επιπέδου και να διαθέτει δύο τρεις κλινικές παγκοσμίου επιπέδου. Και να βοηθηθεί όλη η τοπική οικονομία.
Συνεχίζουμε και σήμερα τους χαμένους αμυντικούς αγώνες κατενατσίου του Χελένιο Χερρέρα. Και τώρα χωρις κάποιον συγκεκριμένο προγραμματισμό μεταφέρουν εκεί τις  σχεδόν ανύπαρκτες δομές της πρωτοβάθμιας παροχής υγείας. Και μάλλον θα ξαναφωνάξουμε για να σταματήσει η  νέα υποβάθμιση του υποβαθμισμένου

Τραίνο
Τα έχω πει και ξαναπεί τον τελευταίο καιρό για το τραίνο. Τότε όμως που ήταν καιρός, θα έπρεπε να είχε δημιουργηθεί ένα μεγάλο κίνημα για να πιεσθούν οι αρμόδιοι φορείς για την επαναλειτουργία. Αν για παράδειγμα είχε θεσπισθεί τότε  ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα να γίνονται μαθητικές εκδρομές χιλιάδων μαθητών για επίσκεψη στους σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους του νομού και της πόλης μας με τραίνο, αναγκαστικά αυτό θα είχε επαναλειτουργήσει. Και οι μικροί μαθητές θα είχαν έλθει σε επαφή με ένα οικολογικό μέσο μεταφοράς. Ο άκαιρος αγώνας είναι καταδικασμένος και οδηγεί στην απογοήτευση όσων συμμετέχουν σε αυτόν


Στρατόπεδο ΚΕΜΧ
Ακόμα είναι καιρός τώρα να σχεδιάσουμε το αύριο, όταν θα κλείσει το στρατόπεδο. Η μάχη των χαρακωμάτων που σίγουρα θα δοθεί και σίγουρα θα χαθεί θα είναι και αυτή αδιέξοδη αύριο. Το στρατόπεδο Ναυπλίου αργά ή γρήγορα θα κλείσει. Και σε αυτό το θέμα έχω κάνει τις προτάσεις μου για την αξιοποίηση του χώρου. Δείτε τις εδώ. Όμως ποιος με ακούει; Τότε, μου απάντησε ο σημερινός βουλευτής  του ΣΥΡΙΖΑ, με  όρους μνημονίου-αντιμνημονίου. Και τώρα τα λούζεται και θα τα λουστεί ακόμα χειρότερα σε λίγο καιρό. Αυτού του είδους οι αντιπαραθέσεις είναι λίαν αντιδραστικές, διότι δεν  αφήνουν προοδευτικές πολιτικές για το μέλλον να αναπτυχθούν, να συζητηθούν, να προετοιμασθούν. Να δούμε τι μπορούμε να διεκδικήσουμε για έναν τεράστιο χώρο στις παρυφές του Ναυπλίου. Θα κλαίμε και πάλι με μαύρο δάκρυ σε λίγο καιρό για τον νέο χαμένο αγώνα που θα έχει δοθεί και θα έχει χαθεί.  Κανένας τέτοιος αγώνας που θα δοθεί δεν κερδίζεται. Ο αγώνας που θα δοθεί με τελείως άλλους όρους θα κερδηθεί για την πόλη.

Διάβρωση ακτών
Υπήρχε η εξαγγελία και η διαβεβαίωση ότι η μελέτη για την αντιμετώπιση της διάβρωσης των ακτών στον Αργολικό κόλπο θα είχε παραδοθεί στο τέλος του 2016. Μην την είδατε. Ο κόσμος εν πολλοίς απαθής. Τα έργα μέσα στον αιγιαλό στην Πλάκα Δρεπάνου, που έγιναν χωρίς μελέτες και άδειες ήδη απ΄ότι φαίνεται προκαλούν αρνητικές επιπτώσεις. Σε λίγο καιρό θα δούμε καινούργιες καταστροφές. Βέβαια εμείς εδώ αντί να αντιμετωπίζουμε προβλήματα αυτό που κάνουμε είναι να ζούμε  και θα ζήσουμε την εποχή των μικρών, μεσαίων και μεγάλων τοπικών πολιτικών μεταγραφών.  Οταν πλέον θα ξαναφωνάξουμε για τις καταστροφές από την διάβρωση των ακτών ή από πυρκαγιές θα να είναι αργά. Οι μάχες των χαρακωμάτων έναντι υπέτρτερων και ισχυρότατων δυνάμεων του εχθρού λόγω της κλιματικής αλλαγής θα είναι και αυτές χαμένες αφού θα δοθούν ακαίρως.


Θα μπορούσα να συνεχίσω τον κατάλογο όλων αυτών των αγώνων των χαρακωμάτων, που είναι λίαν συντηρητικοί και σε κάποιες περιπτώσεις αντιδραστικοί. Να θυμηθούμε το κτήριο του Μεγάλου Δρόμου; Τα κτήρια του Δημοσίου που καταρρέουν; Το Μπούρτζι που κάποια στιγμή θα τρέχουμε με νέους αγώνες να δούμε την χρήση του; Το πρόβλημα υδροδότησης και άρδευσης; Την έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού;

Ένα έχω να σας πω ως επίλογο.
Ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην χώρα.
Όποιος έχει προτάσεις και όραμα. Όποιος ονειρεύεται. Όποιος θέλει  να αλλάξει πράγματα και καταστάσεις δεν βρίσκει ανταπόκριση στην κοινωνία, Τον τρώει η μαρμάγκα των τοπικών σκοπιμοτήτων. Όλα για την εξουσία

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Πάγιες ανάγκες και διαρκείς. Φαινόμενο Γκρέκο. Και στην τελική υπάρχει η Καραθώνα


Δεν ξέρω, βρε παιδί μου, πως στο καλό τα  καταφέρνω και τα βλέπω όλα ανάποδα, ανεστραμμένα και αιρετικά; Αντίθετα απ΄ότι τα βλέπουν και τα κρίνουν όλοι οι άλλοι
Όλοι διαχρονικά υποστηρίζουν το Ελληνικό φαινόμενο με τους  άμοιρους που μπαίνουν στους Δήμους όχι με τις κανονικές διαδικασίες, αλλά με το σύστημα των πεντάμηνων και οχτάμηνων συμβάσεων που μετά ανανεώνονται για άλλο ένα πεντάμηνο ή οχτάμηνο και ακολούθως για ακόμα ένα και στο τέλος οι πάντες απ΄ άκρη σ΄ άκρη υποστηρίζουν το δικαίωμα των κατ΄επανάληψη πενταμηνιτών και οχταμηνιτών να παραμείνουν εσαεί και μέχρι τη συνταξιοδότησή τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ως καλύπτοντες παγίας και διαρκείς ανάγκας. Ανάγκας και θεοί πείθονται. Εδώ πριν μερικά έτη προσπάθησαν να μονιμοποιήσουν και τους σταζιέρς. Τους θυμάστε αυτούς; Όλοι, μα όλοι τους, βρήκαν την τρύπα και μπήκαν στο Δημόσιο με σημειωματάκια των γαλάζιων βουλευτών. Ελάτε τώρα. Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Έτσι έγινε αγαπητά μου νεοδημοκρατάκια, αλλά και πασόκια και συριζάκια που παρεισφρήσατε στις γαλάζιες λίστες. Και μετά όλοι μαζί αγωνίσθηκαν τότε να μονιμοποιηθούν χρησιμοποιώντας την Γκρέκα επιχειρηματολογία. Πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Και μετά κάποιοι από αυτούς που καλύπτουν αυτάς τα παγίας ανάγκας σε έναν τομέα μετατίθενται σε άλλη υπηρεσία σε γραφεία, όπου στριμώχνονται οι υπάλληλοι προκειμένου να βρουν θέσεις πίσω από υπολογιστές.
Και ουδείς το κατακρίνει το Ελληνικό φαινόμενο.

Ξεκίνησε  το φαινόμενο εκείνες της αλήστου μνήμης εποχές της πασοκικής παντοδυναμίας. Τους πήρε από το χεράκι όλους αυτούς αδιακρίτως και σωρηδόν ο Υπουργός του Καραμανλή του μη κανονικού και τους έκανε αορίστου χρόνου. Και ήλθαν οι σημερινοί και αντί να καταδικάσουν τις λογικές αυτές τον προβίβασαν τον Υπουργό αυτό σε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και συνέχισαν οι σημερινοί το ίδιο βιολί και το ίδιο βιολάκι, παρά την Συνταγματική επιταγή που προσπάθησε να βάλει ένα φραγμό στο Γκρέκο φαινόμενο.
Είτε στην αντιπολίτευση βρίσκονται  είτε στην κυβέρνηση το μότο είναι ίδιο. Παγίωση και διάρκεια στο διηνεκές της καθεστηκυίας λογικής της εκ του παραθύρου εισδοχής

Πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην υπηρεσία αποκομιδής των σκουπιδιών. "ΠΑΓΙΕΣ". "ΔΙΑΡΚΕΙΣ". Μόνον εγώ θεωρώ  εξαιρετικά αντιδραστική όλη αυτήν την φρασεολογία και λογική;
Μόνον εγώ σε αυτήν χώρα το βλέπω ανάποδα;
Ότι όλοι οι άνθρωποι που συλλέγουν τα απορρίμματά μας δεν μπορεί να καλύπτουν πάγιες ανάγκες;
Μόνον εγώ  ισχυρίζομαι ότι η προοδευτική λογική στον τομέα αυτό συνεπάγεται την δραστικότατη μείωση των ανθρώπων που ασχολούνται στην αποκομιδή;

Ιδού τι λέω.

Η προοδευτική λύση είναι να μειώσουμε τον όγκο των σκουπιδιών.
Να καταναλώνουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην δημιουργούμε μεγάλο όγκο σκουπιδιών.
Να τελειώσουμε με τις πλαστικές συσκευασίες, τους σεγκαφρέντους σε πλαστικά
Να  αρχίσουμε επιτέλους να ανακυκλώνουμε στην πηγή
Να τοποθετήσουμε βυθιζόμενους μεγάλους αεροστεγείς κάδους απορριμμάτων με τσιπάκια που θα ειδοποιούν το πότε θα πρέπει το συνεργείο να έλθει να τους αδειάσει.
Να πληρώνουν τα νοικοκυριά δημοτικά τέλη όχι παγίως ή με τα τετραγωνικά μέτρα της οικίας τους, αλλά με τον όγκο των απορριμμάτων που παράγουν. Εκεί να δείτε τι θα συμβεί και πως θα καλυτερέψει η απαράδεκτη κατάσταση.
Να υπάρξει δίκτυο διάθεσης περισσευούμενων  γευμάτων κυρίως από εστιατόρια για την κάλυψη αναγκών φτωχών οικογενειών.

Όλα αυτά τα ανάποδα που εγώ προτείνω γίνονται σήμερα σε άλλες χώρες. Δεν τα έχω βγάλει από το μυαλό μου. Κάποια από αυτά γίνονται και στην Ελλάδα.

Αυτές οι συγκεκριμένες δράσεις θα καταστήσουν αναγκαία την δραστική μείωση του προσωπικού που προσλαμβάνεται για να μαζέψει όλα αυτά που εμείς θέλουμε μετά βδελυγμίας να διώξουμε από το σπίτι μας.
Ετσι θα  γίνεται η αποκομιδή μια φορά την εβδομάδα,. Οχι κάθε μέρα ή δις ημερησίως. Και το προσωπικό στον τομέα αυτό θα πρέπει να μειωθεί δραστικά

Ποιες πάγιες και διαρκείς ανάγκες επομένως. Μόνον οι αντιδραστικοί Πασόκοι και όσοι ακολουθούν το πασοκικό μοντέλο και οι οπαδοί του Πάκη, δηλαδή όλοι πλην εμού τα ισχυρίζονται αυτά.

Εγώ ισχυρίζομαι ότι όλος αυτός ο κόσμος που μαζεύει τα απορρίμματά μας και πολλοί άλλοι ακόμα θα πρέπει να βρουν εργασία σε τομείς πράσινης οικονομίας. Στην ανακύκλωση των απορριμμάτων, στην κομποστοποίηση. Στην εμπορία των ανακυκλούμενων υλικών. Σε εργοστάσια βιοαερίου, τηλεθέρμανσης και πως τα λένε όλα αυτά οι επαΐοντες. Σε ένα νησί της Ελλάδας ήδη η ενέργεια που καταναλώνεται είναι όλη από ανανεώσιμες πηγές. Και βρίσκουν εργασία εκεί οι άνθρωποι. Και δημιουργούνται οικονομίες κλίμακας και εισοδήματα τόσον για τον Δήμο, όσον και για τους πολίτες. Και οι Δήμοι με τις οικονομίες που θα κάνουν και τα έσοδα που θα έχουν, θα μπορούν και θα πρέπει να πραγματοποιούν δράσεις, πολιτισμού, αθλητισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης. Και έτσι στους τομείς αυτούς θα μπορούν να απασχολούνται οι άνθρωποι. Όχι για να συλλέγουν τα σκουπίδια μας. Και να θεωρούμε προοδευτικό να τους μονιμοποιούμε σε τέτοιες θέσεις.
Αυτές είναι λύσεις. Οχι Πάκης και πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Μόνον ο ήλιος και οι άνεμοι παγίως παράγουν ενέργεια. Μέχρι να σβήσει και αυτός. Αλλά μέχρι τότε  θα ζουν τα δισέγγονά μου. Για τα τρισέγγονά μου, εντάξει. Και για αυτά ενδιαφέρομαι λίγο.

Και επειδή υπάρχουμε κάποιοι σε αυτή την πόλη που διαλέγουμε τα υλικά και τα ρίχνουμε στους μπλε κάδους φύρδην μίγδην χαρτιά, αλουμίνια, πλαστικά, γυαλιά (άλλο ένα Ελληνικό φαινόμενο αυτό, αντί για ανακύκλωση στην πηγή να  μας οδηγούν στην εύκολη λύση του ανακατέματος), επειδή λοιπόν αυτό γίνεται μήπως κάποιοι, κάποια στιγμή μπορούν να μας πληροφορήσουν ποιος είναι ο όγκος των σκουπιδιών που πάει στην χωματερή της Καραθώνας και ποια ποσότητα επακριβώς πηγαίνει για ανακύκλωση; Και τελικά μπορεί κάποιος να μας πει ποιο είναι το επακριβές ποσό που εξοικονόμησε ο Δήμος από την ανακύκλωση που πραγματοποιούν οι πολίτες; Ετσι για να μην νοιώθουμε Βέγγοι που τρέχουμε να βρούμε μπλε κάδο. Για να νοιώσουμε και κάποια δικαίωση βρε αδελφέ για την προσπάθεια.
Όμως μέχρι τώρα ουδείς ενημερώνει. Μας γράφουν κανονικά. Μας φτύνουν και εμείς νομίζουμε ότι βρέχει.
Και πολλοί αμφιβάλλουν αν πράγματι τα υλικά που εμείς διαλέγουμε όντως πάνε στην ανακύκλωση. Δικαίως αμφισβητούν διότι ουδείς έχει δώσει συγκεκριμένα στοιχεία και νούμερα
Πάντως ένα είναι βέβαιο. Ένας τεράστιος όγκος σκουπιδιών καταλήγει στην Καραθώνα.
Συνεχίστε να τους δοξάζετε.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ο συνάδελφός μου Σταύρος, Ο φίλος μου Καλάμης, η σπουδαία κυρία Αλκηστις.

(Από το σιδηροδρομικό σταθμό μιας πόλης με λιμάνι αναχωρεί με τραίνο μια ποδοσφαιρική ομάδα το έτος 1934)


Οι τρεις από τις τέσσερις τελευταίες αναρτήσεις μου είχαν ως θέματα το λιμάνι, το τραίνο και τον Πανναυπλιακό
Και στα τρία αυτά ζητήματα είχαμε κάποιες εξελίξεις.


Το θέμα του λιμένος Ναυπλίου. Την  τελευταία ανάρτησή μου για το λιμάνι θα την διαβάσετε εδώ. Έχω βεβαίως κάνει και μπόλικες άλλες
Ο συνάδελφός μου ο Σταύρος φαίνεται ότι παραιτήθηκε από πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου και εντός ολίγου ξεπαραιτήθηκε ή ανέβαλε την παραίτησή του ή πιθανόν και να τον παραίτησαν και μετά να τον ξεπαραίτησαν. Ως θέμα  στην ημερήσια διάταξη του Δημοτικού Συμβουλίου υπήρχε ο ορισμός νέου προέδρου του Λιμενικού Ταμείου Ναυπλίου και μετά μια ώρα βγήκε νέα ημερήσια διάταξη με εξαφανισμένο το θέμα αυτό. Όμως το μεγάλο ζήτημα δεν είναι το κατά πόσον ο Πρόεδρος θα παραιτηθεί ή θα μείνει. Το ζητούμενο είναι να γίνει μια συζήτηση για τα μεγάλα προβλήματα και τα θέματα που έθεσα και τα οποία χρονίζουν. Το λιμάνι μπορεί να αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να δοθεί μια μεγάλη ώθηση στην τοπική οικονομία, για αύξηση των θέσεων εργασίας, για καλύτερους μισθούς και για να ωφεληθούν οι πολλοί και όχι οι ελάχιστοι. Και ο συνάδελφος Σταύρος είτε παραιτηθεί, είτε ξεπαραιτηθεί, είτε μείνει, είτε τον παραιτήσουν, είτε όχι πρέπει να μιλήσει. Και πρέπει και οι άλλοι πρωταγωνιστές να πουν την γνώμη τους. Τι στον π..... γίνεται στον Ναυτικό Όμιλο και τις Μπανιέρες; Τι γίνεται με τα χρονίζοντα προβλήμτα; Με το αγκυροβόλιο τουριστικών σκαφών;
Μιλήστε ωρέ.
Τι μπανανία είμαστε........:

Το θέμα του Πανναυπλιακού. Η ανάρτησή μου εδώ.

Φαίνεται ότι έχουμε εξελίξεις που μπορεί να είναι πολύ θετικές για την ομάδα. Ένας ποδοσφαιριστής της Εθνικής μας Ομάδας, που παίζει στην Ιταλία σε μεγάλη ομάδα, Προνοιωτάκι, που έμαθε μπάλα στο γήπεδό μας προτίθεται να βοηθήσει. Μπράβο του που δεν ξέχασε τις ρίζες του.  Μπράβο και στον φίλο μου τον "Καλάμη" που αυτός μάλλον έλαβε την πρωτοβουλία να τον πλησιάσει και να τον πείσει. Μπράβο και στον Δήμαρχο που του ενέπνευσε  εμπιστοσύνη.
Ίσως λοιπόν  το άρθρο μου για τον Πανναυπλιακό να θεωρηθεί άσχετο και άκαιρο με τα νέα δεδομένα, βάσει των οποίων φαίνεται να  δρομολογείται κάποια λύση. Εγώ όμως θα έλεγα ότι τώρα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ.
Τώρα παρά ποτέ πρέπει να γίνουν αυτά που λέω στο άρθρο μου. Να ενεργοποιηθούν οι φίλαθλοι. Να γραφτούν μέλη του σωματείου εκατοντάδες Αναπλιώτες. Να μαζεύονται εισφορές.
Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτό που θα γίνεται είναι ότι θα παίρνει η διοίκηση του Πανναυπλιακού κάθε εβδομάδα τηλέφωνο το νεαρό ποδοσφαιριστή στην Ιταλία για να στέλνει χρήματα ή να παρακαλάμε τον φίλο μου τον Καλάμη και ότι αυτό θα γίνεται εσαεί είναι μακρυά νυχτωμένος. Σε αυτή την περίπτωση θα χαθεί πάλι το τραίνο της ομάδας του λιμανιού της Αργολίδας.
Θα τσουλήσει όλο το πράγμα για μερικές βδομάδες ή μήνες ή έστω ένα δυο χρόνια και μετά όλα όσα θα ακολουθήσουν είναι δεδομένα.
Αντιθέτως εάν γίνουν αυτά που λέω στο άρθρο μου και ενεργοποιηθεί η κοινωνία , τότε όλα θα πάνε πρίμα. Και θα βρεθούν και άλλοι να βοηθήσουν με μεγαλύτερα ποσά.
Αν........
Και βεβαίως πρέπει άμεσα να παραιτηθεί η τωρινή φερόμενη διοίκηση (χωρίς προϋποθέσεις), να θεωρηθεί λήξασα η αποστολή της επταμελούς (ή εξαμελούς) επιτροπής και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την μετάβαση στη νέα εποχή. Πως αυτό θα γίνει καταστατικά δεν το γνωρίζω. Μάλλον με αντικαταστατικές και πάλι διαδικασίες θα προχωρήσει η υπόθεση. Αλλά μετά την εγγραφή νέων μελών, πρέπει όλα να τραβήξουν έναν σωστό και όχι καφενειακό δρόμο.



Το θέμα του τραίνου για το οποίο τόσα και τόσα έχω πει πριν από καιρό. Η τελευταία ανάρτησή μου εδώ.
Ήλθε ο Υφυπουργός. Είπε όσα είπε
Έγινε και η εκδήλωση για το τραίνο.
Και μετέβη η επιτροπή στην Αθήνα για να δει τον Μπασόκο Υπουργό Σπίρτζη ώστε να λάβει μια δέσμευση ότι θα επιδοτηθεί το δρομολόγιο Κόρινθος-Αργος Ναύπλιο.
Όμως απ΄ότι κατάλαβα, δεν είδαν το μπασόκο Υπουργό, αλλά τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου. Πήγαν δηλαδή ένα σκαλί κάτω από τον Υφυπουργό.
Και απ΄ότι καταλαβαίνω, τους υποσχέθηκε ο Γενικός Γραμματέας ότι θα γίνει τελικά σε συνεργασία με τον Δήμο Ναυπλιέων (Δήμο Αργους; Όχι:) η μελέτη αυτή βιωσιμότητας.
Πραγματικά δεν τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά. Πείτε ότι βρίσκεται ένας οικονομολόγος και πραγματοποιεί τη μελέτη, στηριζόμενος σε πληθυσμιακά, κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Τώρα εσείς τι λέτε; Ότι οι Ιταλοί που αναλαμβάνουν σε λίγες μέρες την Τραινοσέ θα πεισθούν από την μελέτη αυτή ή θα κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς; Πάντως για να συνεισφέρω κι εγώ (αν θέλετε να με ακούσετε), θα πρότεινα η μελέτη αυτή, αφού θα γίνει που θα γίνει, να μην στηριχθεί σε πιθανή κίνηση επιβατών για το δρομολόγιο Κόρινθος-Ναύπλιο, αλλά να δει το δρομολόγιο συνολικά από Αθήνα μέχρι Ναύπλιο μέσω Κορίνθου. Διότι με την ίδια λογική απομόνωσης του δρομολογίου προς Ναύπλιο, τότε ούτε το δρομολόγιο Κόρινθος-Κιάτο είναι βιώσιμο. Ούτε και κανένα άλλο αν το δει κάποιος αποσπασματικά.
Και κάτι επιπλέον. Εάν η μελέτη που εμείς θα έχουμε κάνει δείξει ότι το δρομολόγιο είναι βιώσιμο, τότε ξεχάστε την επιδότηση. Εάν αντιθέτως δείξει ότι χωρίς επιδότηση δεν βγαίνει, τότε ξεχάστε  το τραίνο εάν δεν δοθεί επιδότηση. Δύσκολες αποφάσεις.
Το εξαιρετικό στην  όλη ιστορία της ενεργοποίησης πολιτών για το τραίνο,  είναι η ενεργή συμμετοχή στην επιτροπή της κυρίας Αλκηστις. Μετά την προσφορά της στο Τμήμα Θεατρικών σπουδών και στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα, συμμετέχει και ενεργοποιείται με θετική αύρα και σε κοινωνικούς αγώνες για ευρύτερα θέματα.
Δυστυχώς όμως συμμετέχει σε έναν αγώνα που δίδεται κατόπιν εορτής και χαμένο. Και αυτό δεν είναι καλό. Ο αγώνας έπρεπε να είχε δοθεί τότε,την εποχή της αντιμνημονιακής υστερίας
Οι Ιταλοί θα αποφασίσουν ανεξάρτητα από το εάν και κατά πόσον φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε. Και εάν θεωρήσουν ότι είναι συμφέρον το δρομολόγιο για τα δικά τους δεδομένα θα το βάλουν μπρος
Χλωμότατο.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Πανναυπλιακός και ο μαγικός κόσμος των τοπικών σωματείων


Υπάρχει άραγε κάποιος που αγαπάει τον Πανναυπλιακό που να μην έχει αντιληφθεί ότι πάνω στο πτώμα του επιχειρούνται πολιτικά παιχνίδια ένθεν, κακείθεν και παρακείθεν;
Ειλικρινά πιστεύουμε ότι η ομάδα θα πάρει μπρος με έναν αυτόματο τρόπο, όταν απομακρυνθεί η σημερινή διοίκηση που πράγματι ήταν πολύ κακή;
Μήπως τα προβλήματα του Συλλόγου ξεπερνούν όλες τις διοικήσεις του Πανναυπλιακού όλων των ετών;. Μήπως το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι που διοίκησαν αλλά οι παθογένειες που χρόνια τώρα υπάρχουν;
Μήπως οι γκρίνιες και οι αντιπαραθέσεις, που έρχονται από παλαιά, έχουν απομακρύνει τους φιλάθλους. Μήπως η λειτουργία αυτή καθαυτή των σωματείων είναι αποτρεπτικός παράγοντας για να ενεργοποιηθεί η κοινωνία;

"Fuck you. I am Millwall". Αυτό φώναξε στους τρεις τρομοκράτες, που μαχαίρωναν αδιακρίτως τον κόσμο  στο Λονδίνο, ο άγνωστος σε όλους τους Ελληνες Roy Larner και όρμησε πάνω τους με αποτέλεσμα να δώσει την ευκαιρία στους αθώους ανθρώπους μιας pub να απομακρυνθούν και να σωθούν. Ο ίδιος δέχθηκε μαχαιριές και οδηγήθηκε στην εντατική. Φαίνεται ότι ο ήρωας αυτός οπαδός της Μιλγουολ ευτυχώς θα επιζήσει.
Όμως ποια είναι η ποδοσφαιρική ομάδα Μίλγουολ Ρόβερς; Την έχετε ακουστά; Είναι μια ομάδα με μεγάλη ιστορία με έδρα το Ανατολικό Λονδίνο. Ήταν η μεγάλη αντίπαλος της άλλης σπουδαίας ομάδας του Ανατολικού Λονδίνου, της Γουέστ Χαμ (αυτής που εγώ υποστηρίζω). Ιδρύθηκε η Μιλγουολ το 1885 από εργαζόμενους στο λιμάνι του Λονδίνου στον Τάμεση. Το όνειρο κάθε fan της Millwall είναι να ανέβουν τις κατηγορίες για να αντιμετωπίσουν την μεγάλη αντίπαλό τους. Γεμίζουν το γήπεδό τους, το DEN, κάθε Κυριακή με την προσδοκία ότι θα παίξουν κάποτε και αυτοί στα μεγάλα σαλόνια. Αλλά και να μην ανέβουν και πάλι την αγαπούν την ομάδα τους και ευχαριστιούνται το παιχνίδι. Άλλωστε το ποδόσφαιρο ένα παιχνίδι είναι μόνο και τίποτα άλλο.  Και είναι χιλιάδες οι οπαδοί της Μιλγουολ, που την παρακολουθούν στην τρίτη και την τέταρτη εθνική της Αγλίας. Εφέτος λοιπόν έπαιξαν τον τελικό στο Γουέμπλεϊ για το ποιος θα ανέβει στην Premiership (ουσιαστικά στην δεύτερη εθνική κατηγορία). Και μαζεύτηκαν 40.000 οπαδοί της Millwall. Και τα κατάφεραν. Και πανηγύρισαν οι οπαδοί της ομάδας. Αλλά το παράκαναν, αφού κάποιοι από αυτούς μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο μετά την μεγάλη επιτυχία τους. Κάτι που θεωρήθηκε πολύ μεγάλο αμάρτημα. Αυτό δηλαδή που συχνά-πυκνά συμβαίνει στα Ελληνικά γήπεδα και ουδείς ιδρώνει.
Δέκα χιλιάδες και δέκα πέντε χιλιάδες φιλάθλους μαζεύει η Μιλγουολ σε αυτές τις χαμηλές κατηγορίες κάθε Κυριακή. Το εισιτήριο διαρκείας κοστίζει 412 λίρες.  Και τα πληρώνουν αυτά τα χρήματα οι φίλαθλοι της ομάδας. Μπορεί δηλαδή η ομάδα να μαζέψει τέσσερα εκατομμύρια μόνον από τα εισιτήρια διαρκείας. Βάλτε και όλα τα άλλα έσοδα από διαφημίσεις, τηλεοπτικές μεταδόσεις, πωλήσεις αθλητικών ειδών, μισθώματα στο γήπεδο. Μόνον θλίψη για το Ελληνικό ποδόσφαιρο και τις ομάδες της Πρώτης Εθνικής προκαλούν αυτά τα νούμερα. 168 εισιτήρια κόπηκαν σε έναν αγώνα της Κέρκυρας με τον Λεβαδειακό. Αλλά και στη Λιβαδειά κόπηκαν 198 εισιτήρια στον αγώνα με τον Ηρακλή!! Και πριν από κάποια χρόνια όταν στην πρώτη Εθνική ήταν η ομάδα του κατάμαυρου, λόγω σκουπιδιών, χρήματος, ο Ακράτητος, κόπηκαν 26 εισιτήρια στον αγώνα με την Ξάνθη. Αλλά και η μεγάλη ομάδα του Παναθηναϊκού έκοψε φέτος κατά μέσο όρο επτάμισι χιλιάδες εισιτήρια ανά αγώνα, λιγότερα από την Μίλγουολ της τρίτης Εθνικής.
Η Μίλγουολ, φίλοι μου, δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί έστω και αν παίζει στις χαμηλές κατηγορίες. Και οι φίλαθλοι θα συνεχίσουν να χαίρονται το ποδόσφαιρο, τραγουδώντας για την ομάδα τους στο DEN. 

Ενώ εμείς νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε. Και ότι αγαπάμε το ποδόσφαιρο και τις ομάδες μας. Χάλια και Θλίψη.

Στις άλλες χώρες, είναι αυτονόητο, ότι υπάρχει πλήρης οικονομικός έλεγχος, ενώ εδώ ζούμε στην αδιαφάνεια των ΠΑΕ και ΚΑΕ αλλά  και  στον μαγικό κόσμο των διαφόρων σωματείων που ασχολούνται με τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και με διάφορα άλλα.

Ογδόντα, λέει, μέλη έχει ο Πανναυπλιακός και μετά τη συγχώνευση με το Παναρίτι δεν υπάρχει πλέον Αναπλιώτης μέλος της ομάδας. Και η συνέλευση που ανέδειξε την τελευταία διοίκηση έγινε, λέει, σε ένα καφενείο.
Και ποιος ελέγχει τα οικονομικά του Πανναυπλιακού;
Υπάρχει εξελεγκτική επιτροπή; Της έχουν τεθεί υπόψη τα οικονομικά στοιχεία για να τα ελέγξει;
Υπάρχουν καταστατικές διαδικασίες που να ακολουθούνται;

Και σε αντιπαράθεση με την διοίκηση "του καφενείου" συνήλθαν με προτροπή του Δημάρχου οι φίλαθλοι της ομάδας για να δουν τι θα κάνουν για να ξεπλύνουμε την ντροπή.

Φαντάζομαι ότι όλοι όσοι μαζεύτηκαν στη συγκέντρωση αγαπούν την ομάδα, μηδενός εξαιρουμένου.
Δεν βρέθηκε όμως κάποιος που να θέσει το ουσιαστικό θέμα.
Και το ουσιαστικό θέμα δεν είναι η σημερινή χείριστη διοίκηση, ούτε βέβαια και οι προηγούμενες διοικήσεις. Το θέμα είναι ότι επί χρόνια δεν υπάρχει σωματείο με διαδικασίες και ελέγχους. Σωματείο που να έχει ενεργά απλά μέλη που να συμμετέχουν και να ελέγχουν. 
Μαζευόντουσαν καμιά δεκαριά σε ένα καφενείο και αποφάσιζαν για την διοίκηση. Δεν υπήρχε διάλογος, ζύμωση, συζήτηση, εθελοντισμός, απολογισμός των προηγούμενων διοικήσεων, μητρώο μελών, τακτοποιημένα οικονομικά μέλη που να δικαιούνται να ψηφίζουν και να ψηφίζονται.  Χρόνια τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Μόνον σε μερικές χρονικές περιόδους με πρωτοβουλία πέντε- δέκα ενεργών εξαιρετικών φιλάθλων κινητοποιήθηκαν οι Πανναυπλιακοί. Και μόνον τότε υπήρχαν κάποιες φωτεινές στιγμές στην πορεία της ομάδας τα τελευταία χρόνια
Και από τη στιγμή που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα ο επενδυτής που θα βάλει χρήματα στον Πανναυπλιακό η λύση είναι μόνο μία. Ένα ζωντανό σωματείο με εκατοντάδες μέλη, που θα πληρώνουν το πεντάευρό τους και που  θα αποφασίζουν το ποιος έχει την όρεξη να διοικήσει. Όλα τα άλλα μου φαίνονται αλυσιτελή και θα οδηγήσουν σε μία από τα ίδια. Δεν ξέρω αν γίνεται και αν υπάρχει διάθεση, αλλά είναι η μόνη λύση. Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Και για να προχωρήσει αυτό, πρέπει να αφήσουμε πίσω τις γκρίνιες, τις αλληλοπροσβολές, τους ατομικισμούς.

Δημιουργήθηκε λοιπόν μία επιτροπή που παρέλαβε ένα ψήφισμα που είχε συνταχθεί στο Δημαρχείο και που έλεγε στην τωρινή διοίκηση "στα τσακίδια". Πιθανόν αυτό να συμβεί. Και μετά; Ποιος θα αναλάβει; Και με ποιες καταστατικές διαδικασίες; Και πόθεν προκύπτει ότι αυτοί οι  νέοι διοικούντες που θα αναλάβουν, θα τα κάνουν πολύ καλύτερα από τους προπροηγούμενους ή από τους προπροπροηγούμενους;

Ακούστε. Καλή ήταν η ενέργεια του Δημάρχου να μαζέψει τους φιλάθλους, αλλά η πρότασή του να δημιουργηθεί μία επιτροπή των καλών για να διώξουν τους κακούς δεν βοηθάει στην επίλυση του βαθέος προβλήματος της ομάδας. Αυτό που έπρεπε να γίνει είναι να προκληθεί μια πανστρατιά της πόλης ολάκερης, ώστε να γραφούν πεντακόσια μέλη στον Πανναυπλιακό, εφόσον αυτό είναι δυνατόν, που μέσα από καταστατικές διαδικασίες θα αποφασίσουν το μέλλον της ομάδας.  Και αν οι σημερινοί διοικούντες δεν θέλουν να αφήσουν τις καρέκλες τους, ας γίνει ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον του Πανναυπλιακού.
Η λειτουργία των σωματείων αθλητικών, πολιτιστικών, περιβαλλοντικών είναι τεράστιο πρόβλημα.
 Όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με διοίκηση κάποιου Σωματείου το γνωρίζουν αυτό.
"Ελα μωρέ τώρα, έτσι γίνεται σε όλα τα σωματεία". Η μόνιμος επωδός της αδράνειας.
Όμως οι Σύλλογοι μπορεί να έχουν έσοδα από ακαδημίες και μαζικό αθλητισμό. Έσοδα από ακίνητη περιουσία. Κάποιες λίγες πλέον επιχορηγήσεις. Μπορεί να  απασχολούν εργαζόμενους. Πολλές φορές εργασία ανασφάλιστη. Γνωστά πράγματα αυτά.
Και διαδικασίες ανοιχτές στα σωματεία δεν υπάρχουν.
Ο οικονομικός έλεγχος είναι ανύπαρκτος.

Να θυμηθώ εγώ σε πόσα σωματεία είμαι μέλος;
Κατ΄αρχήν θέλησα να γίνω μέλος σε ένα αθλητικό σωματείο, αλλά μου το αρνήθηκαν. Το μαχαίρι και το πεπόνι το είχε τότε τοπικός πολιτικοαθλητικός παράγων.
Ήμουν ιδρυτικό μέλος άλλου  σωματείου. Ποτέ δεν κλήθηκα σε Γενική συνέλευση. Και άλλα ιδρυτικά μέλη δεν κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε διαδικασίες. Και σήμερα αυτό το σωματείο δεν υπάρχει πλέον. Συγχωνεύθηκε με άλλο; Διαλύθηκε;  Πως έγιναν όλα αυτά; Πάντως τη γνώμη μου δεν την είπα και δεν ψήφισα. Εξαιρετικά πράγματα.
Είμαι μέλος και άλλου αθλητικού σωματείου.  Και δεν είμαι μόνον μέλος, αλλά έχω εκλεγεί, απ΄ ότι πληροφορήθηκα και μέλος της εξελεγκτικής του επιτροπής. Ηδη πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η, σύμφωνα με το καταστατικό, θητεία του ΔΣ, αλλά  ουδόλως μου έχουν θέσει υπόψη τα οικονομικά στοιχεία για να τα ελέγξω και να υπογράψω. Ευθύνη και δική μου που δεν τα έχω ζητήσει. Και δεν έχει γίνει Συνέλευση κατά την διάρκεια των δύο αυτών ετών. Αλλά και στα περισσότερα άλλα σωματεία δεν γίνονται τέτοιες διαδικασίες.
Είμαι και μέλος ενός πολιτιστικού σωματείου. Έγινα μέλος, αλλά δεν με άφησαν να ψηφίσω διότι δεν είχε συμπληρωθώ ο αναγκαίος χρόνος από την εγγραφή, σύμφωνα με το Καταστατικό. Και καλά έκαναν. Όμως το Καταστατικό, προφανώς λέει ότι πρέπει να γίνεται μία συνέλευση ανά έτος για να ακουσθούν τα μέλη. Εγώ συνεχίζω να δίνω τη συνδρομή μου και αναμένω την Γενική Συνέλευση στο τέλος της θητείας του παρόντος συμβουλίου.
Είμαι ιδρυτικό μέλος και ενός άλλου πολιτιστικού σωματείου. Και αυτό λίγο πολύ από τα ίδια.
Και πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι τα δύο αυτά πολιτιστικά σωματεία είναι, απ΄ όσο γνωρίζω, οι καλύτερες περιπτώσεις σωματείων με ενεργά μέλη με κάποιες από τις καταστατικές διαδικασίες να τηρούνται.

Και επανερχόμενος στο θέμα Πανναυπλιακός, απορώ πως θα γίνει η αλλαγή της διοίκησης και θα αναλάβουν τη ηνία άτομα που τώρα δεν είναι μέλη.
Μάλλον θα γίνει αυτό που γίνεται μέχρι τώρα, αφού και οι σημερινοί διοικούντες δεν πρέπει να είναι μέλη.
"Ελα μωρέ τώρα...."
Και το μπάχαλο συνεχίζεται.
Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε μια τάξη. Με το μπάχαλο ο κατήφορος δεν σταματά.
Ντουγρού στην κατηφόρα

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Μην τα πείτε στον Καμπόσο. Μυθική Πελοπόννησος. Απίστευτες αβλεψίες και γκάφες.


Αναφέρομαι σε ένα εξαιρετικό μικρό αρχαιολογικό μουσείο, που απέχει μια ώρα από το Ναύπλιο, το οποίο όμως ελάχιστοι Ναυπλιείς το έχουν επισκεφτεί ενώ ακόμα πιο λίγοι τουρίστες ενημερώνονται ότι μπορούν να κάνουν μια ωραία ημερήσια βόλτα από το Ναύπλιο μέχρι την Τεγέα. Το μουσείο αυτό άνοιξε τις πύλες του πριν από δυο-τρία χρόνια

Ένα άλλο  μουσείο διαμάντι άνοιξε τις προάλλες τις θύρες τους στο Αργος. Ελάχιστοι Ναυπλιείς το έχουμε (πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στη συγκεκριμένη περίπτωση) επισκεφτεί. Φαντάζομαι όμως ότι και ελάχιστοι Αργείοι έχουν ενδιαφερθεί για το νέο μουσείο που θα μπορούσε να αποτελέσει για αυτούς το καμάρι της πόλης τους.

Δύο ωραία μουσεία, που θα μπορούσαν να γίνουν η αιτία να παραταθεί η διαμονή ενός τουρίστα στο Ναύπλιο και το Τολό. Και κάποιοι από αυτούς θα έτρωγαν και στα εστιατόρια των οποίων οι ιδιοκτήτες είναι οι θαυμάζοντες την ασχετοσύνη της δημοτικής και περιφερειακής τοπικής αρχής και οι κατηγορούντες όποιους έχουν προτάσεις.
Στο Ναύπλιο πλην των Αθηναίων Σαββατοκυριακέων εκδρομέων, καταφτάνουν και αρκετοί επισκέπτες που επιζητούν να δουν αξιοθέατα. Αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, κάστρα και φρούρια, να περιηγηθούν στο Βενετσιάνικο, Οθωμανικό και Ρωμέικο Ναύπλιο. Καταφτάνουν οι πραγματικοί περιηγητές για τους οποίους ο τουρισμός δεν είναι μόνον διασκέδαση και αραλίκι, αλλά και μια εξαιρετική πολιτιστική δραστηριότητα. Και αυτοί οι τουρίστες θα βοηθήσουν την τοπική οικονομία. Αυτού του είδους τον τουρισμό πρέπει βασικά να επιδιώκουμε. Πολύ περισσότερο από τους παγωτοϊταλέους. Διαθέτουμε ένα πλεονέκτημα εξαιρετικό. Δίπλα μας είναι η Επίδαυρος, οι Μυκήνες και η Τίρυνθα. Στο χέρι μας όμως είναι να προβάλουμε και να αναδείξουμε the hidden gems (τα κρυφά διαμάντια) της Αργολίδας, της Αρκαδίας, του ίδιου τ΄Αναπλιού μας, έτσι ώστε να παρακινήσουμε τους τουρίστες να μείνουν περισσότερες μέρες, αλλά και να έρθουν όλο το χρόνο για να παραταθεί η τουριστική σεζόν.

Το Ναύπλιο των επισκεπτών του Σουκού έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του. Δεν ξέρω εάν έχει έστω και την ελάχιστη σημασία  η συμμετοχή μας στις εγχώριες τουριστικές εκθέσεις που απευθύνονται μόνον σε Ελληνες, στους οποίους δείχνουμε σε φωτογραφίες το θεόκλειστο  και έρημο Μπούρτζι, το Παλαμήδι, τα σοκάκια, που όλοι οι εραστές των βορείων και δυτικών προαστίων άριστα γνωρίζουν. Αυτό που τελικά  απαιτείται είναι η συμμετοχή μας στις μεγάλες διεθνείς τουριστικές εκθέσεις του εξωτερικού, αλλά  με συγκεκριμένες λογικές και σκεπτικό, όπου θα προβάλουμε όχι μόνον τις Μυκήνες και την Επίδαυρο, αλλά και το αρχαιολογικό μουσείο της Τεγέας και το Βυζαντινό του Αργους και όχι μόνον. Αυτές είναι πολιτικές για τον τουρισμό που θα αφήσουν χρήμα έτσι ώστε να προσελκύσουμε εκλεκτούς επισκέπτες, ώστε να μην κάνουμε μόνον αρπαχτές, αλλά να δώσουμε και να πάρουμε.

Λοιπόν. Εξηγώ το γιατί γράφω σήμερα την σημερινή μου ανάρτηση. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δαπάνησε ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσό για το πρόγραμμα mythical Peloponnese. Μυθική Πελοπόννησος λένε. Δημιούργησαν λοιπόν έναν ιστότοπο με τουριστικές πληροφορίες και τοποθέτησαν και  πινακίδες σε όλη την περιφέρεια.

Όμως, είναι αδιανόητο ο ιστότοπος αυτός να είναι στατικός και να μην ενημερώνεται με τα καινούργια δεδομένα. Να μη προβάλλονται οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ, τα αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα. Να μην υπάρχει συνεχής ενημέρωση και ανανέωση των πληροφοριών. Αλλιώς ο ιστότοπος καταντάει ένας κακός και μη επικαιροποιημένος τουριστικός οδηγός
Δεν συμπεριλαμβάνεται λοιπόν σε αυτόν τον τουριστικό διαδικτυακό ιστότοπο ούτε το εκπληκτικό μουσείο Τεγέας, ούτε και το Βυζαντινό του Αργους, επειδή αυτά άνοιξαν μετά την λειτουργία του site. Έτσι όμως δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Αυτό που κάναμε είναι να έχουμε ακριβοπληρώσειε έναν παλαιολιθικό ιστότοπο 

Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Ότι δεν υπάρχει ενημέρωση για ό,τι καινούργιο υπάρχει. Ότι δεν υπάρχει ενημέρωση για τις εκδηλώσεις που γίνονται σε όλη της Πελοπόννησο, για να παρακινηθεί ο επισκέπτης να μας επισκεφθεί.

Το χειρότερο όμως είναι....... Είναι.......

Πριν σας το πω αυτό το χείριστο σας ικετεύω να μην το μεταφέρετε στον δήμαρχο Καμπόσο, ο οποίος τελευταία  έχει και την διαμάχη του με τον Αντιπεριφερειάρχη Τάσο, διότι, εάν το μάθει, θα γίνει ο χαμός. Ενώ στο site υπάρχει ενημέρωση για τους κύριους  αρχαιολογικούς χώρους του νομού, αλλά και για άλλους όχι και τόσο γνωστούς, όπως για την Αρχαία Τροιζήνα (εκτός νομού), όμως έχει τελείως ξεχασθεί  το αρχαίο Αργος. Μα παντελώς να το αγνοήσουν; Το παραπέταξαν στα αζήτητα οι μυθικοί κύριοι της Περιφέρειας το πολύ σημαντικό αρχαίο θέατρο του Αργους. Αλλά και το Κάστρο της Λάρισας ξεχάστηκε. Και το Σαραπείο. Και το ιερό της Αθηνάς της Οξυδερκούς Και το Αδριάνειο Υδραγωγείο. Ακόμα και η Ρωμαϊκή Αγορά έχει εξαφανιστεί. Στα μυθικά αζήτητα και αυτή. Μα να έχουν ξεχάσει να συμπεριλάβουν και το Αρχαιολογικό Μουσείο του Αργους; Ντροπή ωρέ άνθρωποι. Δεν είναι δυνατόν να μην προβάλουμε όλα αυτά τα εκπληκτικά σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και να έχουμε πληρώσει για τον ιστότοπο Mythical Peloponnese τόσο μεγάλα ποσά. Ντροπή μόνον ντροπή.

Εγώ θάλεγα ότι ένα τέτοιο site της περιφέρειας θα έπρεπε να ήταν ενημερωμένο και με πολλούς άλλους χώρους ενδιαφέροντος, έτσι ώστε να τους γνωρίζει ο επισκέπτης. Να παρακινηθεί να μείνει στον τόπο μας μία μέρα ακόμα. Ίσως και δύο. Γιατί όχι και μία βδομάδα ή ένα 15θήμερο.  Να ονοματίσω μερικούς χώρους που οι φωστήρες λησμόνησαν να περιλάβουν στο μυθικό τους site: Τον Βυζαντινό Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μέρμπακα. Την Αγία Σωτήρα στο Ανυφί. Την μονή Ταλαντίου στο Αραχναίο. Την  Πορτοκαλούσα στο Αργος (πάλι το Αργος λησμονημένο). Τον Αη Γιάννη τον Ελεήμονα στο Λιγουριό. Όλα αυτά τα μνημεία που έχουν να κάνουν με τον Χριστιανισμό στην περιοχή μας και άλλα ακόμα θα έπρεπε να προβάλλονται για να  αναπτυχθεί ο θρησκευτικός τουρισμός. Και βεβαίως για να πούμε και τα καθαρώς Αναπλιώτικα παράπονα, ξέχασαν οι άνθρωποι να συμπεριλάβουν στο site που ακριβοπληρώσαμε και την Αγια Μονή μας, όπου έγιναν σημαντικά έργα αποκατάστασης τα τελευταία έτη.Θέλετε και άλλους αρχαιολογικούς χώρους που ξέχασαν οι αρπακόλληδες της μυθικής Πελοποννήσου;  Την  Ακρόπολη της Αρχαίας Αλέας, της Λυρκείας και της Καζάρμας. Την προϊστορική Ακρόπολη του Μεγάλου Μαστού στο Μπερμπάτι. Τον θολωτό Τάφο στην Τίρυνθα και στο Μπερμπάτι (ίδετε φωτογραφία στο τέλος της ανάρτησης). Το Παλαιόκαστρο στο Κατσίγκρι. Τις Φρυκτωρίες της Καρυάς και του Κεφαλόβρυσου. Τον Πύργο των Ιρίων και το Πυργόσπιτο της Κάντιας. Την Πυραμίδα του Λιγουριού και τον Αρχαίο Πύργος στα Φίχτια. Τον  Πύργο στους Φούρνους.
Όλα αυτά θα έπρεπε σε μια ειδική ενότητα να συμπεριληφθούν στον ιστότοπο. Και να εκδοθούν και φυλλάδια για να πηγαίνουμε οργανωμένοι στις διεθνείς εκθέσεις.

Τι ζητάω όμως κι εγώ τώρα; Αλλά τουλάχιστον βρε άνθρωποι μην δίνετε και λάθος χρηστικές πληροφορίες. Όλα λάθος τα έχετε γράψει. Τις ώρες λειτουργίας των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων. Τις τιμές των εισιτηρίων. Κλειστό  εμφανίζεται το λαογραφικό Μουσείο στο Ναύπλιο τις Τρίτες ενώ αυτό λειτουργεί κανονικά.

Και διορθώστε  βρε παιδί μου και κάποια λάθη μαργαριτάρια που βγάζουν μάτι. Ο Ορχομενός είναι στην Αρκαδία βρε άνθρωποι και όχι στην Αργολίδα. Και δεν υπάρχει κάποιος αρχαιολογικός χώρος που να ονομάζεται Δένδρα.

Και κατά τα άλλα επιδιώκουμε αύξηση του τουριστικού ρεύματος στην Πελοπόννησο, ενώ ο ιστότοπος είναι γραμμένος μόνον στα Ελληνικά και τα Αγγλικά. Γιατί όχι και στα Ιταλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ρώσικα, τα Κινέζικα; Γιατί να μην υπάρχει μια διαδικασία να προσθέτουμε και μία γλώσσα κάθε χρόνο. Αυτές είναι πολιτικές ενεργές και όχι του καναπέ και των παχέων λόγων.

Αφήστε όμως και αυτό που έγινε με τις πινακίδες του "μυθικού" προγράμματος. Τις πληρώσαμε και αυτές και μπήκαν πινακίδες σε μέρη που ήδη είχαν τοποθετηθεί ενημερωτικές πινακίδες από άλλους φορείς. Και κάποιες από αυτές έβγαζαν μάτι λόγω των ορθογραφικών λαθών. Και έτρεχαν μετά να τις αντικαταστήσουν. Τα πληρώσαμε όλα αυτά. Και μετά τοποθετούμε και πινακίδα μέσα στο παλαιό Ναύπλιο, που έχει ένα βέλος που λέει "προς παλαιό Ναύπλιο"!!! Ωσάν να είναι στραβοί οι τουρίστες και να μην βλέπουν ότι έφτασαν στο ιστορικό κέντρο.
Απίστευτα πράγματα.
Δείτε και στην φωτογραφία που σας έβαλα πάνω-πάνω. Δείτε την πινακίδα που είχαν τοποθετήσει  στο δρόμο για το Παλαμήδι, δίπλα σε άλλη πινακίδα που ήδη υπήρχε. Μα τι να πει κανείς. Ευτυχώς που απομακρύνθηκε. Θα μπορούσαν να την έχουν ακόμα εκεί
Κάθομαι και τα ψάχνω εγώ ο μαζόχας.
Αλλά ποιος ενδιαφέρεται πέρα των γνωστών γραφικών;
ΥΓ Μέρες τώρα λέχει πέσει η σελίδα του ιστοτόπου της Μυθικής Πελοποννήσου που αναφέρεται στο Ναύπλιο, με το που την πατάς για να ανοίξει σου λέει αυτό:  Server error 500. Please try again in a few minutes   και μέρες και βδομάδες περνούν και όχι φιου μινιτς αλλά μάλλον ουδείς ενδιαφέρεται ή είναι αρμόδιος να διορθώσει το τεχνικό πρόβλημα. Μόνον κάποιος περίεργος ενοχλείται με όλα αυτά.