Μόνος ολομόναχος




Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Μας κυβερνά η μετριότητα, αγαπητοί μου


(Please, Διαβάστε την τελευταία παράγραφο)

Και άλλες μειώσεις στις συντάξεις αποφασίστηκαν τις προάλλες.  Είναι η δέκατη πέμπτη μείωση στη σειρά; Η 20ή ίσως; Κάποιοι τις έχουν μετρήσει όλες από την πρώτη μέχρι την τελευταία την τωρινή. Κάποιοι άλλοι έλεγαν στους πολιτικούς τους αντιπάλους ότι πρέπει να το βουλώσουν διότι είχαν κάνει τα προηγούμενα χρόνια των μνημονίων 12 μειώσεις. Και τώρα αυτοί μετρούν ήδη πεντέξι, παρότι δεν παρέλαβαν ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Κάποιοι άλλοι έχουν μετρήσει και υπολογίσει πόσες μειώσεις έγιναν στους χαμηλοσυνταξιούχους από τους προηγούμενους και πόσες και σε τι έκταση από τους τωρινούς. Τι να σας λέω τώρα; Ότι οι σημερινοί χτύπησαν αλύπητα τους καταφρονεμένους, κάτι που δεν είχαν κάνει σε τέτοια έκταση οι τέως; Ουδείς απολύτως όμως έχει μετρήσει πόσες αυξήσεις είχαν γίνει στις συντάξεις στα προμνημονιακά χρόνια, και είχαν δοθεί χρήματα που  δεν υπήρχαν και απλώς αύξαναν τα ελλείμματα και τα χρέη μας.

Και άλλες αυξήσεις στους φόρους που πληρώνουμε αποφασίστηκαν τις προάλλες. Και αυτές οι αυξήσεις αφορούν πλέον και τους πολύ φτωχούς, ακόμα και αυτούς με μηδενικό εισόδημα (λόγω τεκμηρίων).  Και είναι ανατριχιαστικό που δεν αφήνουν κανέναν δημιουργικό άνθρωπο να σηκώσει κεφάλι. Όποιος ξεπερνά το χιλιάρικο σε μηνιαίο εισόδημα, απλώς αποκεφαλίζεται. Και οι προηγούμενοι είχαν αυξήσει υπερβολικά τους φόρους για την μεσαία τάξη, όμως τούτο εδώ παραέγινε. Και πλέον και ο απόλυτα φτωχός άρχισε να πληρώνει πολύ περισσότερα (ίδετε φουπουά που  με άδικο τρόπο θίγει περισσότερο τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα).

Και πάντοτε υπήρχαν τα παραμύθια για το λαό. Το success story των προηγούμενων και το φρι ιντερνέτι για τους πάντες (τι πάω και θυμάμαι τώρα...). Αλλά και οι σημερινοί είναι μαέστροι στην εξαπάτηση με τα αντίμετρα, που κυρίως είναι επιδόματα-δωράκια  για την απόλυτη φτώχεια και με τη ονομαστική  διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους (συγγνώμη παραμετρικές ρυθμίσεις ήθελα να πω). I would love to hear from syrizeous σε λίγο καιρό την φράση "το Ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο". Βιώσιμη πρέπει να είναι μία ωραία ανθρώπινη σχέση και η ζωή μας ωρέ βλαμμένοι  και όχι ένα δυσθεώρητο χρέος. Τι επιζητούμε; Να επιζεί για πάντα  και να είναι βιώσιμο; Ούτε Ελληνικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε.

Όλα τελικά γυρνούν και όλα ίδια μένουν.
Και όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Ολα γυρίζουν δίπλα μας, αλλά σε μια καθοδική τροχιά. Στο ίδιο σημείο είμαστε αλλά συνεχώς και ένα επίπεδο παρακάτω.
Και το μεγάλο πρόβλημα κατ΄εμέ δεν είναι η μείωση των συντάξεων, η αύξηση των φόρων, τα βάρη που  μας βάζουν,αλλά η παντελής έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.
Μας αξίζει απόλυτα αυτό το οποίο ζούμε.
Αχτίδες φωτός θα διαπιστώσω μόνον:
Όταν ο κόσμος θα πάψει να πετάει τις γόπες των τσιγάρων του στο δρόμο, κάτι που αποτελεί τεράστια περιφρόνηση προς τους εργαζόμενους οδοκαθαριστές.

Όταν κάποια στιγμή θα σεβαστούν τον νόμο και τους διπλανούς τους και δεν θα καπνίζουν σε δημόσιους κλειστούς χώρους.

Όταν δεν θα βλέπεις ένα χέρι να βγαίνει από την εξώπορτα στον δρόμο με ένα τσιγάρο στο χέρι και το κεφάλι του Ελληνα και της Ελληνίδας να είναι μέσα στον χώρο. Και να θεωρεί ότι έτσι σέβεται τον χώρο της εργασίας του ή τον ιδιωτικό χώρο του συνανθρώπου του

Όταν οι διαβάσεις των πεζών θα γίνονται σεβαστές.

Όταν θα είναι αδιανόητο να βάλεις το μωρό σου στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου ή να το ανεβάσεις στο δίκυκλο χωρίς κράνος (τα βλέπω αυτά και τρελαίνομαι).

Όταν θα υπάρχει σεβασμός στις ώρες κοινής ησυχίας, διότι υπάρχουν και κάποιοι εργαζόμενοι με οκτάωρα και δωδεκάωρα

Και τελικά αυτός ο κόσμος είναι αυτός που επιλέγει την πολιτική του ηγεσία, που του ταιριάζει απόλυτα.
Και η ηγεσία τον κοροϊδεύει κατάμουτρα.
Όμως όπως είπε ο σύγχρονος του Νέρωνα και αυλικός του, ο ποιητής Γάιος Πετρώνιος "mundus vult decipi, ergo decipiatur". Βάλτε το στο γκουγκλ για να δείτε πως μεταφράζεται. Εγώ θα  πω με τα δικά μου λόγια αυτό που είπε με μαεστρία ο Πετρώνιος. Τα θέλει ο κωλαράκος μας να μας δουλεύουν άγρια. Και χρόνια τους ψηφίζουμε  και μετά κατηγορούμε του προηγούμενους. Οι πράσινοι, τους γαλάζιους και τούμπαλιν και τώρα το ίδιο συμβαίνει με τους ροζουλήδες που κατηγορούν τους πρασινογαλάζιους (παρότι αρκετοί από αυτούς με αυτά τα χρώματα τριγυρνούσαν και κορόιδευαν) και τουμπαλιν και οι πολιτικές μένουν ίδιες και απλώς τα αφεντικά αλλάζουν. Και οι συντάξεις συνεχίζουν να μειώνονται και από τους μεν και από τους δε ακριβώς όπως αυξάνονταν τότε από τους γαλαζοπράσινους που εναλάσσονταν, ενώ οι ροζουλήδες, που ήταν τότε  λίγοι, ζητούσαν παραπάνω και επομένως και άλλα δανεικά.
Και υπήρχε μίσος και ακραίες ενέργειες  ύβρεων και κατηγοριών και συκοφαντιών παλαιότερα μεταξύ κυανών και βαθέων πράσινων και τώρα αυτό συνεχίζεται με  τους ίδιους πρωταγωνιστές που απλώς φορούν  τι - σερτς άλλου χρώματος, αλλά ίδιας ακριβώς κοπής.

Όμως πλέον έχουμε  μία ποιοτική διαφοροποίηση που μας οδηγεί με μεγαλύτερη ταχύτητα στην άβυσσο.
Δεν είναι ότι λένε ψέμματα, κατηγορούν, υβρίζουν, μειώνουν συντάξεις, αυξάνουν φόρους, κόβουν επιδόματα, αποκεφαλίζουν οικονομικά τους ενεργούς πολίτες. Αυτά ελπίζαμε ότι οι επόμενες γενιές θα μπορούσαν κάποτε, ίσως, να τα αλλάξουν.

Σήμερα, η ποιοτική διαφοροποίηση προς το χάλια, είναι ότι τις τύχες μας τις ορίζουν κάποιοι που δεν αντιλαμβάνονται το παραμικρό. Πίστευαν ότι με την νίκη τους θα ανέτρεπαν τον παγκόσμιο καπιταλισμό. μετά πίστευαν ότι με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος  οι παγκόσμιες αγορές θα κατέρρεαν. Και τώρα οι βλαμμένοι  αποφάσισαν να κλείσουν χρονικά την αξιολόγηση μέσα στον ευρωπαϊκό εκλογικό κύκλο. Και υπάρχουν άτομα που ακόμα τους πιστεύουν.
Και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε είναι ότι η κοινωνία κάνει αποδεκτά φαινόμενα όπως η επανασύσταση της ΥΕΝΕΔ ή αλλιώς του Πασοκικού πρώιμου Χατζαρισμού. Η ομολογία από πολιτικό παράγοντα ότι πρέπει να λαϊκίζουν για να σταματήσουν την ακροδεξιά. Ο εναγκαλισμός με τον Κουρή. Η απροκάλυπτη διαγραφή προστίμων και η κατάληψη καναλιών.
Όμως το χειρότερο απ΄όλα που συμβαίνει σήμερα είναι η ευθεία επίθεση κατά της αριστείας, των καλών σπουδών, της αποθέωσης της μετριότητας, της σφαγής  όποιου επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι και να βγει από το τέλμα.

Ο Σεφέρης έζησε κάποια χρόνια στην πιο ακριβή και αριστοκρατική συνοικία του Λονδίνου. Και αυτόν  θα τον είχε στο σκόπευτρο η Φωτίου, που ως αρχιτέκτων σχεδίασε τα τερατουργήματα πολυκατοικίες του Κύκνου. Και αυτός για την Φωτίου θα ήταν παιδί που σπούδασε και δεν συνδικαλίσθηκε.
Σήμερα οι Εγγλέζοι τιμούν τον νομπελίστα ποιητή μας έχοντας αναρτήσει πινακίδα στο σπίτι του. Εκεί  κυματίζει σήμερα η Ελληνική σημαία. Θα μπορούσε ένας Ελληνας να νοιώσει κάπως υπερήφανος. Όμως σε όλη την αριστοκρατική συνοικία του Mayfair, το μόνο σπίτι που είχε χύμα σακούλες σκουπιδιών απέξω ήταν του Σεφέρη (δείτε και την φωτογραφία). Ίσως και σε όλο το Λονδίνο τέτοιο φαινόμενο δεν υπήρχε. Η Ελλάς που την κυβερνά το  κοινωνικό περιθώριο, το οποίο το γουστάρει η Ελληνική κοινωνία τα επιτρέπει όλα αυτά

Μας κυβερνούν οι κάτω του μετρίου.
Η ανάρτησή μου αυτή είναι πολιτική και στοχεύει στα τοπικά δρώμενα.
Ένας μόνον έκανε συγκεκριμένες προτάσεις για ένα μεγάλο Κοινοτικό πρόγραμμα που αφορά τον τόπο μας και οι κάτω του μετρίου νευρίασαν διότι τους έφαγε τον χρόνο. "Τέτοια λες για αυτό και δεν σε ψηφίζουν". Δίκιο είχαν

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

The dark side of the moon

Αν.....
Αν λέω αν.....
Αν ζούσαμε σε μιαν κανονική χώρα......
Αν δεν ήταν το πρώτο μέλημα των αιρετών η επανεκλογή τους από την πρώτη μέρα της εκλογής τους.....
Τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι οι φορολογούμενοι δημότες δεν θα πλήρωναν και από πάνω τους εφοπλιστές που ήλθαν να εκθέσουν τα σκάφη τους και να κάνουν επιχειρηματικά deals.

Σε κάθε άλλο μέρος της υφηλίου αυτοί που συμμετέχουν σε μιαν οποιαδήποτε εμπορική έκθεση προκειμένου να κλείσουν συμφωνίες δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ίσως και εκατομμυρίων, θα πλήρωναν για την συμμετοχή τους σε αυτήν την έκθεση. Δεν θα τους πλήρωνε από πάνω ο κάθε φορολογούμενος μισθωτός και συνταξιούχος που ζει στην περιοχή και παραέξω. Όμως εδώ, σε αυτή την παράξενη χώρα όπου το επάνω χέρι έχουν οι  εραστές των πολυθρονών της εξουσίας, όλα γίνονται ανάποδα. Ακριβώς  επειδή κάποιοι είναι πλούσιοι και θεωρούνται φανταχτεροί, τους πληρώνουμε από πάνω για να εισπράξουμε και εμείς λίγα σταγονίδια χλιδής.

Επειδή λοιπόν τα πολυτελή σκάφη, όταν συνωστίζονται σε ένα λιμάνι, δίνουν μια εικόνα ομορφιάς και γκλαμουριάς σε όλη την πόλη που φιλοξενεί μια τέτοια έκθεση, οι ανά την επικράτεια δημοτικές αρχές συνωστίζονται και μπαίνουν στην ουρά στην προσπάθεια προσέλκυσης μια τέτοιας ή παρόμοιας διοργάνωσης. Εννοείται ότι είναι βέβαιο ότι και η κίνηση και η οικονομική δραστηριότητα στην διοργανώτρια πόλη αυξάνεται και η περιοχή όλη προβάλλεται  και κατά συνέπεια και η κάθε δημοτική αρχή έχει τα δικά της παραταξιακά οφέλη, εφόσον καταφέρει να προσελκύσει τέτοιες εκδηλώσεις. Όμως είπαμε. Δεν είναι το κανονικό να πληρώνουν οι φορολογούμενοι δημότες με το αιτιολογικό ότι η πόλη τους θα εισπράξει και αυτή κάποια απόνερα από τις συμφωνίες ναύλωσης πολυτελών σκαφών, που θα πραγματοποιηθούν σε μια τέτοια έκθεση. Και μην νευριάζετε φίλοι μου με αυτά που λέω, διότι εάν πάμε με την λογική αυτή, ότι θα τους πληρώνουμε και από πάνω, και η πόλη που βάζει πιο βαθεια το χέρι στην τσέπη έχει το προβάδισμα, τότε του χρόνου ή του αντίχρονου θα εμφανιστεί το Λουτράκι ή το Κιάτο ή το Αίγιο ή κάποια άλλη πόλη που την διαφεντεύουν εραστές των πολυθρονών και θα δώσει παραπάνω από εμάς. Και τότε θα ξεκινήσει ένας πλειστηριασμός για το ποιος θα δώσει παραπάνω στους εφοπλιστικούς ομίλους. Επαναλαμβάνω. Ανώμαλο είναι αυτό και νομίζω ότι το αντιλαμβάνεσθε.

Σίγουρα αξίζουν συγχαρητήρια στον λιμενάρχη και σε ανθρώπους του Δήμου, διότι μια τέτοια έκθεση σκαφών δεν είναι απλό γεγονός, απαιτείται οργάνωση και πολύ δουλειά για μια άρτια εκδήλωση. Και κάποιοι άνθρωποι πάσχισαν και πασχίζουν διότι αγαπούν την πόλη μας. Το κανονικό λοιπόν θα ήταν να διεκδικούν οι πόλεις από τους εφοπλιστές μια τέτοια έκθεση σκαφών υποσχόμενοι μια σωστή υποδομή και οργάνωση. Άντε να δεχθώ ότι θα παραχωρήσουμε και το λιμάνι δωρεάν για ένα τετραήμερο. Αλλά να πληρώσουμε και από πάνω αυτούς που θα ωφεληθούν από το κλείσιμο συμφωνιών;

Το Ναύπλιο το προηγούμενο τετραήμερο θύμιζε την ολοφώτεινη πλευρά του φεγγαριού. Μοιάζαμε με το χλιδάτο Μόντε Κάρλο, κυρίες φόρεσαν τις βραδινές τουαλέτες τους και φωτογραφήθηκαν. Πλήθη συνέρρευσαν στην πόλη μας και  λόγω του τριημέρου της Πρωτομαγιάς. Τα τουριστικά καταστήματα είδαν πολύ μεγάλη αύξηση του τζίρου τους. Πλείστοι όσοι συμπολίτες μας  ήσαν τόσο πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό που συνέβη, που άρχισαν να εκτοξεύουν ύβρεις εναντίον όποιου είχε κάποιες επιφυλάξεις για την παροχή υπηρεσιών (π.χ. δημοτικές τουαλέτες) ή ομιλούσε για την ανάκατη οσμή της Καραθώνας.

Αλλά νοιώθω την ανάγκη να τα πω.
Όλα τα μπράβο και τα εύγε για την φωτεινότητα της σελήνης.
Όμως υπάρχει και η σκοτεινή της πλευρά, the dark side of the moon,  και νιώθω υποχρεωμένος να την αναδείξω κόντρα σε όσα λέει το ενθουσιώδες κοινό.

Η απόσταση από το ολοφώτεινο χλιδάτο λιμάνι μας μέχρις εκεί που ξεκινούν τα σκοτεινά τα μαύρα και άραχλα δεν πρέπει να είναι πάνω από δυο- τρία χιλιόμετρα. Η αγροτιά της ενδοχώρας του γκλάμουρους Ναυπλίου, πουλάει δέκα λεπτά το κιλό το πορτοκάλι. Η νοστιμιά του προϊόντος είναι πραγματική, οι χυμοί ολόγλυκοι .  Όμως οι παραγωγοί της νοστιμιάς υποφέρουν. Αναρωτιέμαι το πως  αντιμετώπισαν όλοι αυτοί την είδηση, εάν την πληροφορήθηκαν, ότι ως φορολογούμενοι πληρώσαμε τους εφοπλιστές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Και εγώ προσωπικά θα μπορούσα να το κατανοήσω όλο αυτό, εάν κάποιος σκεπτόταν  να συνδυάσει την ντόπια αγροτική παραγωγή, τα πορτοκάλια μας, το μέλι, τα τυριά, τις γκόγκες, τις αγκινάρες και όλα τα άλλα με τον τουρισμό και την φανταχτερή έκθεση των σκαφών. Τα στίφη εξ Αθηνών και από άλλες πόλεις και κωμοπόλεις έκαναν την επέλασή τους στο Ναύπλιο και ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για μια ακόμα φορά για την διαφήμιση και την προώθηση των προϊόντων μας. Τα έχουν πει και τα έχουν υποστηρίξει αυτά  οι "γραφικοί" με συγκεκριμένες προτάσεις που δεν με παίρνει οχώρος να αναπτύξω. Αργολικό πρωινό στα ξενοδοχεία, χυμοί από πορτοκάλια της περιοχής σε χαμηλές τιμές, πιάτα με αγκινάρες σε πολλά εστιατόρια. Θα μπορούσαμε να προωθήσουμε τους εξαιρετικούς οίνους της περιοχής στους χλιδάτους για να ενισχυθεί το εισόδημα και των κρασοσταφυλοπαραγωγών και των οινοπαραγωγών της περιοχής.
Όμως η αγροτιά μας στις μέρες της γκλαμουριάς έμεινανστην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και μακρόθεν πήραν μυρουδιά της χλιδής μαζί με την ανάκατη, από σκουπίδια και σουβλάκια μυρωδιά της Καραθώνας.

Στην dark side of the moon ζούνε όμως και στις γειτονιές του Ναυπλίου και όλοι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Αλλά και οι άνεργοι.....
Οι άνεργοι για τους οποίους πολύ ολίγοι κάνουν λόγο. Προτιμούν να δοξάζουν και να υμνούν παρά να ασχολούνται με αυτούς, που βρίσκονται στην θεοσκότεινη πλευρά της σελήνης. Μακρυά από τις Φεράρι και τα χλιδάτα όνειρα που μας προσφέρουν.
Θα μου πείτε ότι η αύξηση του τζίρου των μικρών ντόπιων επιχειρήσεων λόγω ακριβώς της έλευσης των Φεράρι είναι το πρώτο και αναγκαίο βήμα για να αυξηθεί η απασχόληση και να βρουν εργασία οι απόκληροι της κοινωνίας.
Ομως το μεγάλο πρόβλημα της ντόπιας οικονομίας είναι ακριβώς αυτές οι τεράστιες αυξομοιώσεις του τζίρου. Εκτοξεύεται κάποια τριήμερα, μειώνεται  τους υπόλοιπους θερινούς μήνες και μηδενίζεται κατά τις νεκρές περιόδους του Νοεμβρίου και του Φεβρουαρίου.
Και έτσι έχουμε  πολύ δύσκολα φαινόμενα στην ντόπια αγορά εργασίας.
Είναι δεδομένες οι υπερωρίες των εργαζομένων στα πικ. Είναι βέβαιη η παράβαση της εργατικής νομοθεσίας σε αρκετές περιπτώσεις. Είναι πολύ μικρός ο έλεγχος από τις ισχνές εποπτικές αρχές.
Αλλά υπάρχουν και οι ελαστικές μορφές εργασίας στις δύσκολες εποχές και πολύ μικροί οι μισθοί.
Δώδεκα το μεσημέρι με δώδεκα το βράδυ του είπαν του άλλου του απελπισμένοι ότι θα εργασθεί. Και είναι 60 χρονών άνθρωπος. Για το βασικό μεροκάματο. Και να μην έχει ζωή
Πολύ μικρό ήταν το μερίδιο που έλαβαν οι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα από την εφοπλιστική λάμψη της πόλης μας το προηγούμενο τριήμερο. Δεν λέω ότι φταίνε οι περισσότεροι επιχειρηματίες για αυτό.
Για να αυξηθούν οι μισθοί και η μόνιμη απασχόληση είναι ανάγκη να υπάρξουν πολιτικές και δράσεις που θα επεκτείνουν την τουριστική σεζόν και θα αυξήσουν την επισκεψιμότητα και στις χαμηλές περιόδους. Και μπορούν να γίνουν πράγματα. Ηταν θεόχαζο που το τριήμερο τα έβαλαν όλα μαζί. Ποδηλατικός γύρος, πολυτελή σκάφη, Οσιος Λουκάςκαι Πρωτομαγιά. Θα μπορούσαν να παίξουν με τις εκδηλώσεις αυτές εάν είχαν σχέδιο. Για να δουλέψουν όλα τα Σαββατοκύριακα οι επιχειρήσεις και να πληρωθούν περισσότερο οι εργαζόμενοι.

Στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και οι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα της πόλης.

Όμως οι κύριοι και οι κυρίες πήγαν τζάμπα στο Παλαμήδι για την διασκέδασή τους και την δεξίωση.
Αντί βρε  παιδί μου να κάνουν την δεξίωση κάπου με θέα το Παλαμήδι ή το Μπούρτζι για να εισπράξουν οι επιχειρηματίες, πήγαν μέσα στο Παλαμήδι. Μάλλον η γκλαμουριά ταυτίζεται με την δηθενιά. Και συνωστίστηκαν οι διάφοροι για να πάρουν πρόσκληση,
Γνώμη μου. Να θαυμάζουμε την θέα των κάστρων μας και να τα φωτίσουμε σωστά και να αλλάξουμε τους καμμένους προβολείς. Πόση ομορφιά μια δεξίωση σε ένα roof garden με θέα το Παλαμήδι ή το Μπούρτζι. Πόσο φτηνό να θες να αναδειχθείς μπαίνοντας μέσα στο Παλαμήδι.
Και πόσο ταπεινωμένος ο κάτοικος που ταλαιπωρήθηκε όταν διαπίστωσε  ότι η Φεράρι είχε την πρόσβαση που σε αυτόν απαγορεύτηκε. Αχ βρε ΑΕΚ που τόσο σε αγαπώ. Φεράρι και ΑΕΚ και οι νοούντες νοείτωσαν.....

(Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Αραμπού)

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Επ΄ευκαιρία της πυρκαγιάς. Ο πάνσοφος Αναπλιώτικος λαός αγανάχτησε


Πάνδημη ήταν η αγανάκτηση του Αναπλιώτικου πληθυσμού με αυτά που συνέβησαν πριν από λίγες μέρες με την πυρκαγιά στον σκουπιδότοπο της Καραθώνας. Διοξίνες είπαν. "Καρκίνο θα πάθουν τα παιδιά μας", τρέμοντας ψιθύρισαν. Αλλά μετά ξανακάθησαν στους αναπαυτικούς καναπέδες τους για να δουν σουρβάιβορ και να ανταλλάξουν γνώμες για το μη μπενάλτι του Ανσαριτέτοιου του Ολυμπιακού που έπεσε μόνος του με εντυπωσιακό τρόπο και για το αίσχος του γελοίου Γιαννακόπουλου (συριζαίου, λεπενιστή φαρμακέμπορου) που κάνει καψώνια στους καλαθοσφαιριστές του παναθηναϊκού επειδή έχασαν. 

Κάποιος θα σκεφτόταν ότι θα είναι ευκαιρία να γράψει ο αιρετικός αναλυτικά επί του θέματος των απορριμμάτων για να την πει για μια ακόμα φορά στην ολίγιστη δημοτική αρχή.

Δεν θα το πράξω.
Τι αιρετικός θα ήμουν εάν πήγαινα με το ρεύμα και πρόσθετα και εγώ τα λογάκια μου σε όλα αυτά που ακούστηκαν. Δεν θα ακολουθήσω το μέινστριμ του Ναυπλίου, που τώρα αγαναχτεί, όμως προχθές υποστήριζε και σιωπούσε.

Όχι. Δεν πταίει η δημοτική αρχή για όλα αυτά που συμβαίνουν.
Η κατάσταση με τη περιπλάνηση των Αναπλιώτικων και όχι μόνον σκουπιδιών καλά κρατεί εδώ και τρεις δεκαετίες. Τα έχω ξαναπεί όλα αυτά. Η ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν ανήκει αποκλειστικά στην πλειοψηφία του Αναπλιώτικου λαού. Σε κανέναν άλλον. Ήταν δεδομένες οι αβελτηρίες των δημοτικών αρχών που πηγάζουν όλες από την ίδια δημοτική παράταξη-μήτρα, που πήγε πίσω τ΄Ανάπλι σε καταστάσεις από τις οποίες ουδέποτε θα σηκώσει κεφάλι αν δεν αποφασίσουμε όλοι μαζί την ριζική ανατροπή πολιτικών και προσώπων.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Τζιζζζ....Αρχαιολογία και παλαιά πόλη του Ναυπλίου


(Την επεξεργασία της φωτογραφίας την έχει κάνει ο Γιάννης Καλιτσιάδης)
Τζιζζζ....
Θέμα που καίει
Αρχαιολογία και παλαιά πόλη του Ναυπλίου.
Ιστορικές σχέσεις μίσους και έρωτος μεταξύ της Αναπλιώτικης κοινωνίας  και ιδία των επιχειρηματιών του τουριστικού τομέα,  αλλά και των κατοίκων και των ιδιοκτητών διατηρητέων κτηρίων από την μία και την Αρχαιολογική Υπηρεσία από την άλλη.
Την μίσησαν αρκετοί την Δεϊλάκη, την εποχή εκείνη, που η σπουδαία κυρία έπαιξε τον ρόλο της ως ασπίδα προστασίας του Ναυπλίου από τους νεοβαρβάρους, έτσι ώστε  να έχουμε να λέμε οι σημερινοί καταχτητές  ότι ζούμε στην πόλη των ερώτων και των ονείρων, στην ομορφότερη πόλη της χώρας. Η πλειοψηφία του τότε θεωρούσε ως  αντιδραστικούς και οπισθοδρομικούς τους ολίγους πεφωτισμένους που υποστήριξαν την Δεϊλάκη στο έργο της.  Σχέσεις μεγάλους μίσους εκ μέρους της συντηρητικής πλειοψηφίας της πόλης για την πεφωτισμένη μειοψηφία  που την κατηγορούσε, ότι δεν ήθελε την πρόοδό του Ναυπλίου, με την ανέγερση των γνωστών τοις πάσι Ελληνοπολυκατοικιών. Σήμερα οι πολλοί υμνούν βεβαίως την Δεϊλάκη, διότι κονομάνε λόγω του χρώματος του Ναυπλίου, αλλά καταφέρονται κατά των σημερινών "αντιδραστικών" υπερασπιστών των χρήσεων γης και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, διότι δεν τους επιτρέπεται από τον νόμο να αυθαιρετήσουν για να κονομήσουν περισσότερο. Σχιζοφρενική κατάσταση
Ξεκαθαρίζω ότι όσα γράφω σήμερα έχουν βγει αποκλειστικά από την δικιά μου γκλάβα και ουδείς μπορεί να χρεώσει ή να πιστώσει σε οποιονδήποτε τις δικές μου σκέψεις και ιδέες.
Η πόλη μας διασώθηκε λόγω της αρχαιολογίας και της τότε πεφωτισμένης μειοψηφίας μέσα στην κοινωνία.
Όμως εκείνη την εποχή  όλα ήσαν εξαιρετικά απλά.
Οι περίφημοι ξυλουργοί της πόλης επισκεύαζαν με λίγα χρήματα τα ξύλινα κουφώματα, οι σκεπάδες έφτιαχναν τα βυζαντινά κεραμίδια με μαεστρία για να μην μπάζουν οι σκεπές, τα εμπορικά καταστήματα διατηρούσαν το παραδοσιακό τους χρώμα, την διαρρύθμιση, τα παλαιά  ράφια της εποχής εκείνης, τις παλιές πινακίδες, τις οσμές των εμπορευμάτων. Οι ταβέρνες και τα εστιατόρια δεν αλλοίωναν το χρώμα της παλιάς πόλης, αντιθέτως συνέβαλαν στην διατήρηση της κληρονομιάς. Ξύλινες καρέκλες και τραπεζάκια, ένα ηχείο για να ακούγεται μουσική, λειτουργία μέχρι τα μεσάνυχτα και αυτό μόνον τους θερινούς μήνες. Οι λίγοι νεωτερισμοί δεν ήσαν αρκετοί για την αλλοίωση του γενικότερου ύφους.
Βέβαια υπήρξαν και οι μεγάλες παραφωνίες, ειδικά την περίοδο της χούντας. Τσιμεντένια κτήρια ορθώθηκαν (χαρακτηριστικό παράδειγμα η λέσχη των αξιωματικών), ξύλινα κουφώματα αντικαταστάθηκαν από αλουμινοπορτοπαράθυρα, οι φωτεινές ξενόγλωσσες πινακίδες κυριάρχησαν. Πρωταγωνιστές όλων αυτών ιδιοκτήτες, επιχειρηματίες, μηχανικοί και εργολάβοι, που αργότερα έπαιξαν τον πρωτεύοντα ρόλο στα τοπικά πολιτικά δρώμενα, παίρνοντας συνάμα και όλα τα εύσημα, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική πρόοδο της πόλης που εν πολλοίς στηρίχθηκε στο ότι η παλιά πόλη είχε διατηρηθεί χάρις στις προσπάθειες της τοπικής "αντίδρασης" στην τσιμεντοποίηση και αντιπαροχοποίησή της.
Και με αυτά και με αυτά και με πολλά ενδιάμεσα επεισόδια, όπως το Προεδρικό Διάταγμα που ρυθμίζει τις χρήσεις γης στο ιστορικό κέντρο, τις μελέτες του Πολυτεχνείου για την παλαιά πόλη, τις πεζοδρομήσεις, τις καταλήψεις δημοσίου χώρου, τις μεταμεσονύχτιες κραυγές, την απομάκρυνση των κατοίκων και την έλευση των πανσιόν, που κάθε ένα από αυτά είναι θέματα για αυτοτελείς αναρτήσεις, φτάσαμε στο σήμερα.
Όμως η σημερινή μου ανάρτηση έχει σαν κύριο θέμα αυτό που κάνει ιδιαίτερα τζιζ. Αρχαιολογική υπηρεσία και έλεγχος από αυτήν της παλαιάς πόλης.
Οι καταστάσεις πλέον είναι εξαιρετικά σύνθετες. Εκατομμύρια επενδύονται στο ιστορικό κέντρο και βεβαίως οι καιροί ου μενετοί, για να περιμένουν οι επιχειρηματίες το πότε θα υπάρξουν οι αποφάσεις των εγκρίσεων, αλλιώς  υπάρχει περίπτωση οικονομικής καταστροφής ανθρώπων. Οι παραδοσιακοί τεχνίτες εκλείπουν σιγά-σιγά και οι ανακαινίσεις των παλαιών κτηρίων έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολες και απείρως πιο δαπανηρές. Νέα υλικά έχουν εφευρεθεί που κάνουν την ζωή ευκολότερη, που όμως είναι δυνατόν να καταστρέψουν το ύφος ενός κτηρίου. Εξαιρετικά μονωτικά υλικά υπάρχουν πλέον που θα μπορούσαν να προστατέψουν τους τελευταίους Μοϊκανούς κατοίκους από το να οδηγηθούν εκτός πόλης ή σε φρενοκομεία.
Αλλά η λειτουργία της αρχαιολογίας στο θέμα αυτό της προστασίας της παλιάς πόλης είναι πλέον εξαιρετικά προβληματική.
Δεν είναι θέμα των ανθρώπων που στελεχώνουν την υπηρεσία. Μπορεί και να είναι σπουδαίοι υπάλληλοι. Και υπάρχουν σπουδαίοι υπάλληλοι στην αρχαιολογία, που έχουν τις καλύτερες των προθέσεων για να προστατευθεί η πολιτιστική μας κληρονομιά και να παραμείνει η πόλη ζωντανή και όχι ένα τουριστικό σκηνικό. Για να μην γίνουμε ολοκληρωτικά μια Ντισνειλαντ της Ελλάδας.
Τα προβλήματα που υπάρχουν και που δημιουργούν όλα τα θέματα που κάνουν τζιζ είναι λειτουργικά και θεσμικού πλαισίου.
Σας φέρνω μερικά παραδείγματα.
1. Ο ένας επιχειρηματίας βάζει μπρος και βάφει το κατάστημα στην παλαιά πόλη χωρίς άδεια. Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο έχει τελειώσει. Κάνει και μερικές άλλες εργασίες ανακαίνισης και μέσα σε μία βδομάδα πραγματοποιεί τα εγκαίνια της επιχείρησής του και αρχίζει και εισπράττει. Ο άλλος δίπλα επιθυμεί να είναι νόμιμος. Κάνει τις αιτήσεις του και αναμένει ένα μήνα για να πάρει έγκριση. Σε κάποιες περιπτώσεις η υπόθεση παραπέμπεται στο τοπικό συμβούλιο και μπορεί να μείνει στο ακουστικό του για τρεις και παραπάνω μήνες. Εν τω μεταξύ τα δάνεια που πήρε τρέχουν, η θερινή τουριστική σεζόν μπορεί να χαθεί και η καταστροφή του για πάντα μπορεί να έλθει κοντά. Δεν μπορεί να είναι αυτό αποδεκτό
2.   Έχουν γίνει όλα σωστά στη συντήρηση ενός παλαιού κτηρίου. Ο ιδιοκτήτης δαπάνησε ένα τεράστιο ποσό για την ανακαίνιση και  έχει πλέον στην ιδιοκτησία του ένα πανέμορφο κτήριο με όλα τα παραδοσιακά στοιχεία. Το Κράτος, που δεν τον βοήθησε στην δαπάνη ανακαίνισης, τον υπερφορολογεί και από πάνω. Και ο από κάτω ή ο από δίπλα ή ο απέναντι βάζει στην πρόσοψη του καταστήματος μόνιμες τέντες ή ομπρέλες με την διαφήμιση της Coca Cola για να του έλθουν φτηνά. Ωραίες καταστάσεις...... Και η Αρχαιολογία που έχει βγάλει το λάδι του συνεπούς κατά την ανακαίνισή του δικού του κτηρίου, αδιαφορεί για τις λοιπές μικροπαραβάσεις και μεγαλοπαραβάσεις του από κάτω, του από δίπλα, του απέναντι. Και ο δημόσιος χώρος καταλαμβάνεται με μόνιμες κατασκευές Και η γενικότερη εικόνα που  δημιουργείται είναι εξαιρετικά  άσχημη. Χονδρομαλάκας νοιώθει ο δαπανήσας ένα κάρο χρήματα για την σωστή ανακαίνιση.  Σε άλλες περιπτώσεις έχουμε κάποια πρόστιμα που δεν ενοχλούν έναν επιχειρηματία που παίζει μουσική στο διαπασών και μπορεί ο ημερήσιος τζίρος του να είναι πολλαπλάσιος του προστίμου.
Τζιζζζ το θέμα.
Ποιος θα πει και θα φωνάξει, ότι δεν είναι δυνατόν ένας ή δύο υπάλληλοι να  έχουν την όλη  ευθύνη όλου του ιστορικού κέντρου  αποφασίζοντας κατά το δοκούν;
Έγινε προ καιρού μία αίτηση από συγκεκριμένο επιχειρηματία για μια παρέμβαση που ήθελε σε δημόσιο χώρο σε κεντρικό σημείο του Ναυπλίου. Η Αρχαιολογία απέρριψε το αίτημα. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά και έκλεισε. Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας μπορεί και να χρωστάει από εδώ και πέρα πλέον σε όλη του την ζωή. Πιθανόν η ζωή η δικιά του και της οικογένειάς του να έχουν καταστραφεί δια παντός. Το μαγαζί το πήρε άλλος επιχειρηματίας ο οποίος υποβάλει παρόμοιο αίτημα, το οποίο δεν του το απορρίπτει η Αρχαιολογία και γίνεται δεκτό από τον Δήμο. Κάτι δεν πάει καλά σε όλο αυτό
Είναι θέμα θεσμικού πλαισίου και στελέχωσης της υπηρεσίας για να απαντώνται σε σύντομο χρονικό διάστημα και όχι κατά το δοκούν τα αιτήματα των κατοίκων και των επιχειρηματιών.
Παίζονται οι τύχες ανθρώπων στο πως και πότε η Αρχαιολογία....
Και έτσι οι περισσότεροι επιχειρούν να την παρακάμψουν.
Και πλέον το κατά το δοκούν δεν γίνεται από τους υπαλλήλους της αρχαιολογίας, αλλά από κάθε έναν επιχειρηματία ή ιδιοκτήτη ξεχωριστά. Και τα αποτελέσματα είναι τραγικά
Και μπορεί στον έναν που έχει πάει με το σταυρό στο χέρι να του έχουν βγάλει το λάδι ενώ ο άλλος που ενεργεί αυθαίρετα να φτιάχνει με πανηγυρικό τρόπο μαγαζί ρίχνοντας όλες τις προσόψεις με τα ξύλινα κουφώματα και να έχει ενιοποιήσει το κατάστημά του με τον έμπροσθεν δημόσιο χώρο με μετακινούμενες υάλινες προθήκες.
Τα πεζοδρόμια έχουν καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα και ομπρέλες κάθε είδους και έχουν τοποθετηθεί αντιανεμικά νάιλον και μόνιμες σταθερές κατασκευές από αλουμίνια.
Τι να το κάνω εγώ που διατηρώ το παραδοσιακό μου σπίτι όταν γίνεται της πόπης στο δημόσιο χώρο.
Και επαναλαμβάνω. Για όλο αυτό αυτό μπορεί να μην έχει ευθύνη ο ένας ή οι δύο υπάλληλοι που προσπαθούν να φέρουν σε πέρας έναν πολύ μεγάλο όγκο δουλειάς.
Φταίει το πλαίσιο.
Που πρέπει να αλλάξει.
Είναι ανάγκη να στελεχωθεί η υπηρεσία.
Και οι αποφάσεις δεν μπορούν να λαμβάνονται κατά το δοκούν.
Κάποτε πρέπει με συνεργασία της Αρχαιολογίας με τον Δήμο να εγκριθούν τύποι επιτρεπόμενου εξοπλισμού που θα δένει με το χρώμα της πόλης.
Πέντε-δέκα είδη ομπρελλοκαθισμάτων, αυστηροί κανόνες κατάληψης πεζοδρομίων, να αποφασισθεί ποιες τέντες επιτρέπονται και ποιες όχι, έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι επιχειρηματίες και οι θαμώνες, Να δούμε ποια είδη στεγάστρων δένουν με το χρώμα της πόλης. Όχι να τα απαγορεύσουμε όλα αυτά, αλλά να γνωρίζουμε τι θα βάλουμε. Να υπάρξει πρόγραμμα καλωδιακής τηλεόρασης και τηλεθέρμανσης για να απομακρυνθούν οι κεραίες και οι ηλιακοί. Τι να τις κάνω εγώ τις όμορφες κεραμοσκεπές, όταν αυτές καλύπτονται από τους ηλιακούς θερμοσίφωνες και τα κέρατα των τηλεοράσεων και τα πιάτα των δορυφορικών. Να δούμε πως θα κρύψουμε τα εξωτερικά σώματα των κλιματιστικών μηχανημάτων. Γίνονται όλα αυτά. Δείτε ας πούμε την Μονεμβασία ή την Παλαιά Πόλη της Ρόδου που τα έχουν όλα κρυμμένα εκεί.
Και όταν θέλεις να βάψεις ή να κάνεις μια μικροπαρέμβαση θα ήταν δυνατόν να υποβάλεις την αίτηση μέσω διαδικτύου με φωτογραφίες της υπάρχουσας κατάστασης να αναφέρεις τι εργασίες θα κάνεις, να επιλέγεις από τους διαφόρους ήδη από πριν εγκεκριμένους για την πόλη τύπους τεντών, στεγάστρων, φωτιστικών σωμάτων, καλωδίων, χρωμάτων κλπ και αμέσως να ξεκινάς.
Και αν πράξεις το οτιδήποτε επιπλέον από αυτά που ζήτησες η απάντηση να  είναι μία. ΛΟΥΚΕΤΟ. Αρση των αυθαιρεσιών και τότε μόνον επαναλειτουργία της επιχείρησης. Το πιο σκληρό απ΄όλα τα μέτρα. Όμως δεν θα περιμένεις το πότε και το εάν. Θα μπορείς να προχωρήσεις ευθύς αμέσως τις εργασίες ανακαίνισης.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι και οι νομοταγείς να καταστρέφονται λόγω της αναμονής, και δυο μέτρα και δυο σταθμά να υπάρχουν και εργασίες να ξεκινούν χωρίς έγκριση και άπειρες αυθαιρεσίες να γίνονται και σε πολλές περιπτώσεις ουδείς τιμωρεί αυτούς που καταστρέφουν.
Φύρδην μίγδην τα έγραψα σήμερα.
Τρικυμία εν κρανίω
Αλλά έπρεπε να τα πω με ένα τρόπο που και τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν να αναδείξω και να μην τα βάλω με τους ανθρώπους της αρχαιολογίας.
Θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος αποτελεσματικού ελέγχου της παλιάς πόλης, βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων και όχι κατά βούλησιν.
Και οι κυρώσεις για τους αυθαιρετούντες να είναι αυστηρές.
Αρκεί και το πλαίσιο να διευκολύνει τους νόμιμους να λαμβάνουν αυθωρεί και παραχρήμα ή έστω μέσα μία-δύο ημέρες τις απλές άδειες ανακαίνισης.
Έτσι όπως οδηγούνται τα πράγματα με το χάος να κυριαρχεί και τις αυθαιρεσίες να δίνουν και να παίρνουν, αργά ή γρήγορα το πάνω χέρι  θα το πάρουν στην πόλη οι πλειοψηφούντες νεοβάρβαροι που επιθυμούν την "πρόοδο" και την απελευθέρωση των πάντων, δηλαδή την καταστροφή ενός από τα τελευταία σημαντικά παραδοσιακά οικιστικά σύνολα της χώρας.
Και το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς του προοδευτικούς και αποκαλούν τους λοιπούς "φιλέλεδες" είναι αυτοί που επιθυμούν την απελευθέρωση των πάντων την κατάργηση του νόμου που επιβάλει χρήσεις γης και τα βάζουν με τις μειοψηφικές ελίτ που προστάτευσαν και που αγωνίζονται ακόμα. Επαναλαμβάνω. Η σχιζοφρένεια της πόλης.
Όμως πλέον το θέμα κάνει τζιζζ.
Κάποιος πρέπει να τα θέσει όλα αυτά  σε δημόσιο διάλογο.
Η δημοτική αρχή έπρεπε να ήταν αυτή που θα αναδείκνυε το θέμα καταθέτοντας προτάσεις. Όμως επιδεικτικά αδιαφορεί.
Τους αρκούν οι καλές σχέσεις με αυτούς που αποφασίζουν για να εξυπηρετούν τα μικροεκλογικά μικροσυμφέροντα.
Όλα για τα ψηφαλάκια. 
Και το θολό πλαίσιο ευνοεί το σύστημα συλλογής ψηφαλακίων.


Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Σε ποιον ανήκει το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στην Πλατεία Συντάγματος; Γνωρίζει κάποιος; Να το μαρτυρήσω;


Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς που με διαβάζετε γνωρίζετε το πατρικό μου σπίτι.
Ακούστε λοιπόν τι μου συνέβη τις προάλλες με έναν ΑΠΑΤΕΩΝΑ που με πλησίασε ντυμένος στην πένα, με γραβάτα γκραν και κοστουμιά υβ σεν λοράν, συνοδευόμενος μάλιστα από ξανθέα περικαλέα με ψηλοτάκουνες γόβες λουμπούτιν, που κρατούσε και τσάντα Λουί Βουιτόν (δεν νομίζω ότι ήταν μαϊμού - πιάνει εμένα το μάτι μου τα Βουιτά και αυτά), θεωρώντας ότι στο κούτελό μου είναι γραμμένη η φράση "ΙΔΟΥ ΕΝΑ ΘΥΜΑ"
Μου λέει λοιπόν ο καραμπινάτος απατεών. “Σου έχω μια καταπληκτική πρόταση για να βγάλεις πολλά χρήματα.”
Ιδού το σχέδιο όπως μου το ανέλυσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων:
Εσύ έχεις ένα παλαιό σπίτι που έχει λογιστική - αντικειμενική αξία οκτακόσια χιλιάρικα, εγώ από την άλλη έχω ένα καινούργιο διαμέρισμα στο πέμπτο όροφο της Σάντα Μπάρμπαρα, όχι της Καλιφόρνιας αλλά της Αττικής (Αγία Βαρβάρα) εκατό τετραγωνικών με λογιστική-αντικειμενική αξία διακοσίων χιλιάρικων.
Άκου τι θα κάνουμε, μου λέει. Θα συνεταιριστούμε και θα δημιουργήσουμε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία θα έχεις εσύ (εγώ δηλαδή) το 80% και εγώ (ο καραμπινάτος ΑΠΑΤΕΩΝ δηλαδή) το 20%. Από εδώ και μπρος το νοίκι που παίρνω από το διαμέρισμά μου στην Αγιαβαρβάρα δεν θα το εισπράττω εγώ, αλλά η εταιρεία στην οποία θα έχεις εσύ το 80%. Θα ωφεληθείς δηλαδή, με διαβεβαιώνει με ύφος περισπούδαστον. Βέβαια και εσύ (εγώ δηλαδή) τα μισθώματα που παίρνεις από τα καταστήματα που νοικιάζεις θα πηγαίνουν πλέον στην νέα εταιρία και θα αρχίσεις να πληρώνεις και νοίκι στην εταιρία στο σπίτι που μένεις (που μένω εγώ δηλαδή και που μέχρι τώρα μου ανήκει).
Αυτά μου είπε αρχικά και μου έφυγε η κάτω σιαγών.
Αλλά είχε και συνέχεια το στόρι της απατεωνίστικης υπόθεσης.
Βέβαια, μου λέει, για να ωφεληθείς ακόμα παραπάνω θα έχω εγώ το δικαίωμα επιπλέον αγοράς του 50% των μετοχών της νέας εταιρίας για να γίνω μέτοχος με το 70% και εσύ (εγώ δηλαδή) να μείνεις με ποσοστό 30% και να σου φύγουν όλες οι έννοιες και όλες οι σιαγόνες. Εννοείται, μου λέει, ότι θα σου δώσω για την απόκτηση αυτή του 50% της εταιρίας, το ποσό των πεντακοσίων χιλιάρικων. Όμως επειδή δυσκολεύομαι τώρα θα μου δώσεις εσύ (εγώ δηλαδή θα του δώσω) τα πεντακόσια χιλιάρικα ως χαμηλότοκο δάνειο για να τα πάρεις πάλι πίσω για τις μετοχές που θα μου πουλήσεις. Εσύ (εγώ δηλαδή) θα δίδεις νοίκι που θα ισούται με το 6% της αξίας του σπιτιού σου και εγώ (ο απατεών δηλαδή) θα σου δίδω επιτόκιο για το δάνειο που θα μου δώσεις (εγώ δηλαδή θα του έχω δώσει δάνειο) 3%!!!!!
Δεν μου έφυγαν μόνον οι δύο σιαγόνες αλλά και οι οφθαλμοί μου αναποδογύρισαν τρις και φαινόταν πλέον μόνον το λευκό μέρος αυτών.
Εν τω μεταξύ η ξανθέα περικαλέα είχε καθήσει σταυροπόδι και με κοίταζε με ύφος γατούλας Αγκύρας μπας και τσιμπήσω το δόλωμα.
Ανακεφαλαιώνω την όμορφη πρόταση.
Δημιουργείται εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία εγώ θα εισφέρω το καλύτερο ακίνητο της Ελλάδας (δεν υπερβάλλω) και το συνεταιράκι θα δώσει ένα διαμέρισμα στην “Σάντα Μπάρμπαρα” της Αττικής.
Αντί να εισπράττω νοίκια από τα καταστήματά μου, αυτά θα πηγαίνουν στη νέα εταιρεία.
Θα αρχίσω να πληρώνω όχι ευκαταφρόνητα ποσά για νοίκια για το δικό μου σπίτι.
Θα μου αγοράσει το συνεταιράκι την πλειοψηφία των μετοχών μου στη νέα εταιρεία που θα έχει τα δύο ακίνητα.
Επειδή δεν έχει χρήματα θα του τα δανείσω εγώ για να μου αγοράσει με τα δικά μου χρήματα το δικό μου σπίτι.
Μετά θα με αποπληρώνει με ένα χαμηλότοκο επιτόκιο ενώ εγώ θα του δίνω για νοίκια ποσό που θα είναι διπλάσιο του τόκου που αυτός θα μου δίδει.
Θα χάσω δηλαδή το σπίτι μου με δικά μου λεφτά και θα τον πληρώνω και από πάνω.
Είναι για γέλια όλο αυτό και εννοείται ότι ο πιο χαζός του χωριού θα τον κυνήγαγε τον γραβατωμένο απατεώνα με ντομάτες και με κλούβια αυγά και θα έστελνε την χαζέα ξανθέα περικαλέα να κάμει αλλού την γλάστρα.

Εννοείται ότι η ιστορία που σας λέω είναι φανταστική ως προς το πρόσωπό μου.

Τι θα λέγατε όμως αν σας πληροφορούσα κάτι ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΕΙ, ότι δηλαδή ακριβώς αυτό που επεχείρησε να γίνει σε βάρος μου από τον απατεώνα συνέβη τελικά σε άλλη περίπτωση;
Εεεε λοιπόν σας λέγω, πρώτος εγώ δημοσίως. ότι ένας ιδιώτης απέκτησε ένα εμβληματικό κτήριο στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου με ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σχέδιο με αυτό που σας περιέγραψα χωρίς να το πάρει χαμπάρι κάποιος στην πόλη. Είδηση δεν πήρε η δημοτική αρχή. Το αγνοούσαν και οι εξεγερμένοι με το κτήριο της παλιάς εφορίας και οι τότε φασκελώσαντες. Και η δήθεν απατηθείσα ήταν η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή που ονομάζεται ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Ακούστε λοιπόν πως έχει το στόρι της υπόθεσης, που αυτή την φορά είναι πραγματική και όχι φανταστική.

Η Εθνική Τράπεζα που ανήκε στο Κράτος αγόρασε ένα οικόπεδο στο κέντρο του Ναυπλίου σε πλειστηριασμό, λόγω χρεών που είχε η ηρωίδα Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου, χρέη που περιήλθαν στους κληρονόμους της.
Στο οικόπεδο αυτό κτίστηκε πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε στυλ προμεταμοντέρνο (έτσι είπαν οι ειδικοί την αρχιτεκτονική μορφή του κτηρίου) ένα υποκατάστημα τραπέζης, που η όψη της είναι επηρεασμένη από την επικρατούσα στα αρχιτεκτονικά πράγματα άποψη του Γερμανικού ναζισμού και του Ιταλικοϊσπανικού φασισμού.
Πριν από μερικά χρόνια η Εθνική Τράπεζα, στην οποία ανήκε το εμβληματικό αυτό κτήριο, δημιούργησε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων, η οποία αρχικά ήταν 100% θυγατρική της, και στην οποία εισέφερε όλα τα ακίνητα μπον-φιλέτα που της ανήκαν, μεταξύ των οποίων βεβαίως και το εμβληματικό κτήριο της Εθνικής στο Ναύπλιο.
Μέχρις εδώ ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Μετά όμως ξεκινούν τα ωραία, που τύφλα να έχει ο απατεών που προσεπάθησε εμένα να παραπλανήσει στην φανταστική ιστορία που σας εξιστόρησα.
Θέλησαν λοιπόν να προχωρήσουν στην εισαγωγή της εταιρίας των ακινήτων της Εθνικής στο χρηματιστήριο. Δύσκολες εποχές τότε για τέτοια εγχειρήματα, οπότε και σκέφτηκαν το παραθύρι αντί για την θύρα. Συγχωνεύτηκε λοιπόν “δι απορροφήσεως” η Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ (έτσι ονομάστηκε η εταιρία της εθνικής που είχε αποκτήσει όλα τα ακίνητα) με την ήδη εισηγμένη στο χρηματιστήριο MIG REAL ESTATE AEEAΠ (την συναφή εταιρεία του μακαρίτη Βγενόπουλου δηλαδή). Το ωραίο είναι ότι η μικρή MIG απορρόφησε την γιγαντιαία Πανγαία.
Έτσι ξαφνικά με αυτά και με αυτά ο Βγενόπουλος μέσω της δικής του εταιρείας έγινε συνιδιοκτήτης με μικρό ποσοστό του προμεταμοντέρνου κτηρίου στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου.
Αλλά η υπόθεση έχει συνέχεια.
Αποφασίζεται αύξηση του κεφαλαίου της νέας εταιρείας ΠΑΝΓΑΙΑ-MIG και στην αύξηση συμμετέχουν κάποιοι περίεργοι τύποι με μια εταιρία που ονομάζεται INVEL, που είχε κάποια ακίνητα στο εξωτερικό. Ετσι εισέρχεται με ένα σημαντικό ποσοστό η εταιρία αυτή στην ΠΑΝΓΑΙΑ και γίνεται συνιδιοκτήτης του κτηρίου της Πλατείας Συντάγματος .
Και μετά η Εθνική Τράπεζα αποφασίζει να πουλήσει το πλειοψηφικό μερίδιο που κατείχε, ώστε η INVEL να αποκτήσει συνολικό ποσοστό 66%
Και για να γίνει αυτό, η INVEL εισέφερε δύο ακίνητά της που είχε στην Ιταλία αξίας εβδομήντα εκατομμυρίων (λέμε τώρα) και  πλήρωσε στην Εθνική 650 εκατομμύρια από τα οποία όμως πήρε δάνειο από την ίδια την Εθνική 450 εκατομμύρια με το απίστευτο επιτόκιο 2,718%!!!! Ετσι η INVEL απέκτησε το κτήριο, της Πλατείας Συντάγματος ουσιαστικά χωρίς να πληρώσει και χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι και από πάνω εισπράττει ενοίκια που είναι κατά πολύ μεγαλύτερα του τόκου που αντιστοιχεί στο προκλητικό αυτό επιτόκιο.
Την ώρα λοιπόν που είχαν εξεγερθεί οι τύποι για το ΤΑΙΠΕΔ και φώναζαν και φασκέλλωναν, την ίδια στιγμή, χωρίς κανείς να το αντιληφθεί, πουλήθηκε η Εθνική Τράπεζα στην Πλατεία Συντάγματος.
Και σε μερικά χρόνια, όταν πλέον η Τράπεζα θα κάνει την αναδιοργάνωσή της και δεν θα έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί το ακίνητο αυτό, ποιος ξέρει τι θα γίνει με το κτήριο αυτό; Ντίσκο; Εστιατόριο; Μασαζάδικο; Εχουμε και τέτοιο τώρα στην πόλη μας.

Αυτά λοιπόν τα ωραία έγιναν με τους προηγούμενους. Απίστευτα πράγματα!!!! Ομως οι τωρινοί ήσαν και είναι στον δικό τους φανταστικό κόσμο.
Και σε τελευταία ανάλυση ουδέν μπορούν πλέον να πουν διότι με το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο αυτοί δεν πούλησαν απλά την θυγατρική της Εθνικής και το ακίνητο στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά πούλησαν σε διάφορα φαντς και σε ξανθέες και περικαλλέες όλη την τράπεζα, την “μεγάλη μας φίλη” με όλα τα περιουσιακά της στοιχεία, τα μπον φιλέ της, τα υπόλοιπα ακίνητα, τα δάνεια, τα πάντα.
Το ισοπέδωσαν δηλαδή.


Χάνονται οι μνήμες μας φίλοι μου. Σε περίεργους τύπους με απίστευτη αλληλουχία γεγονότων περνάνε ακίνητα που τα θεωρούσαμε κάτι από την δικιά μας ιστορία.
Δείτε την φωτογραφία με τα πιτσιρίκια στην Εθνική, που την είχε τραβήξει ο Μπάμπης Αντωνιάδης πριν μερικά χρόνια. Παρατηρείστε την συνεργασία των παιδιών που προσπαθούν να ξεκολλήσουν την μπάλα που κόλλησε στο παραθύρι του προμεταμοντέρνου κτηρίου. Άλλοι βρήκαν ένα παγκάκι και το μετέφεραν, κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν μία σκούπα με σκουπόξυλο, ο πιο ψηλός πραγματοποιεί την επιχείρηση απεγκλωβισμού της μπάλας και οι άλλοι προσπαθούν να τον κρατήσουν να μην πέσει.



Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Κτήριο του Μεγάλου Δρόμου και τοπική δημόσια περιουσία (γιαλαντζί αριστεροί)

(O υγροβιότοπος στην Παραλιακή Ναυπλίου - Νέας Κίου, από το περιοδικό "αυτοδιοίκηση")


Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν οι κάτοικοι αυτής της πόλης, παλαιοναυπλιώτες, προνοιώτες, συνοικισμιώτες, πανναυπλιακάκηδες, μπαϊπασικοί περιπατητές, καλλιτέχνες φωτογράφοι (περιπατητές και αυτοί), νοσταλγοί του παρελθόντος κολλημένοι με τις παλαιές φωτογραφίες, μπαρόβιοι και ξενύχτηδες, μπουζουκόβιοι και μπαγλαμαδίστες, κυρίες με προσκλήσεις για το φεστιβάλ κλασσικής μουσικής, αιρετοί και αποτυχόντες δημοτικοί σύμβουλοι (δηλαδή σχεδόν όλοι μας), κομματικά στελέχη που θεωρούν ότι πράττουν το καθήκον τους προς την τοπική κοινωνία, αναρωτιέμαι (το επαναλαμβάνω το ρήμα της πρότασης για να το θυμηθούμε μετά τις τόσες κατηγορίες ατόμων που σκέφτηκα) αν οι περισσότεροι από αυτούς πραγματικά ενδιαφέρονται για τα τεκταινόμενα στην τοπική κοινωνία.
Και μετά σκέφτομαι ότι μάλλον είναι δικιά μου ανωμαλία να οργίζομαι τόσο πολύ με όσα γίνονται γύρω μας σε τοπικό επίπεδο και με την γενικότερη αδιαφορία. Τελικά μάλλον αυτός που με παγετό κάνει την βόλτα για την "Κόρη" κάθε πρωί ή που  πανηγυρίζει έξαλλα για μια νίκη του Οίακα στο τοπικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ή του ΝΟΝ στο εθνικό πρωτάθλημα να έχει μια άλλη πιο έντονη σχέση με την πόλη μας απ΄ότι εγώ. Όμως από την άλλη είναι αξιοπερίεργο ότι υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι προσφέρουν, χωρίς να έχουν πει κάτι, χωρίς να έχουν εκφράσει τις θέσεις τους, χωρίς να έχουν σχέδιο και ιδέες για την πόλη και για την τοπική κοινωνία. Είναι συγκυριακά σε θέσεις εξουσιαστικές,  θεωρούν ότι πράττουν πολλά μόνον και μόνον διότι, που και που, τα λένε και τα συμφωνούν μεταξύ τους. Και μετά στην λένε αποπάνω διότι δεν έχεις μαγευτεί και ενθουσιαστεί με τις ανύπαρκτες σοφίες και θέσεις τους.
Τα τελευταία χρόνια η κοινωνία της πόλης, ή για να είμαι πιο ακριβής, τμήμα της κοινωνίας της πόλης ξεσηκώθηκε δύο φορές. Την πρώτη  με μπροστάρη τον τότε Δήμαρχο για να μην γίνουν τα "στολίδια στην άμμο" της Καραθώνας με συνέπεια να παραμείνει το νταβαντζιλίδικο τοπικό καθεστώς ως έχει και την δεύτερη με το "ξεπούλημα" του κτηρίου στο Μεγάλο Δρόμο του Ναυπλίου.
Αφήνω την Καραθώνα στην άκρη και  έρχομαι εκ νέου να πιάσω το θέμα του κτηρίου στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου στεγαζόταν τα παλαιά χρόνια η Εφορία και το Δημόσιο Ταμείο.
Τελικά είχαν έστω και  ελάχιστη σκασίλα για την τύχη του κτηρίου οι περισσότεροι των επαναστατησάντων και μουντζωσάντων; Εντάξει, σας τα είχα ξαναπεί όλα αυτά πριν από του Αγίου Δημητρίου πέρσι όταν έληγε η πρώτη προθεσμία για τη διενέργεια της δημοπρασίας. Και τότε σας είχα πει ότι αυτοί οι "επαναστάτες" του γλυκού νερού, το είχαν κάνει γαργάρα χεξαλέν το θέμα. Όμως τοιαύτη αδιαφορία; Διαμαρτύρονται κάποιοι όταν λέγω, ότι δεν έχουν καμία απολύτως σκασίλα για την πόλη και την περιοχή, για το δημόσιο χώρο, για να γίνει κάτι για την τοπική παραγωγική ανασυγκρότηση.
Και όμως έτσι είναι,  όσο και αν οι τύποι αυτοί ενοχλούνται.
Περίμενα να δω αν θα μιλήσει κάποιος για την τύχη της δημοπρασίας. Άκρα του τάφου σιωπή. Δεν βγάζουν άχνα από το στόμα τους.  Δημοτική αρχή, συριζαίοι και εξεγερμένοι ανεξελεγκτίτες, ιστολόγια στον δήμαρχο προκείμενα, δεν ομιλούν πλέον. Μόνον κάποιοι γραφικοί των τοπικών μειοψηφιών και κάποιοι που εξοβελίστηκαν εκόντες άκοντες από τον Συριζα λεν ακόμα το κάτι τις τους.
Πέρασε λοιπόν προ πολλών μηνών η μέρα που εόρταζαν οι Μήτσοι και οι Δημητρούλες που ήταν η τελευταία μέρα που έπρεπε να κατατεθούν οι προσφορές και δόθηκε νέα παράταση για το διαγωνισμό για το κτήριο για τα μέσα του προηγούμενου Δεκέμβρη. Και μάλιστα για πρώτη φορά πλέον καθορίσθηκε και τιμή εκκίνησης του διαγωνισμού. Οκτώμισι κατοστάρικα (σε χιλιάρικα βεβαίως). Ουδείς το έθιξε το θέμα αυτό ωσάν να μην ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο την εξεγερμένη παλαιότερα αριστεροδεξιά κοινωνία μας.  Και τελικά και ο δεύτερος αυτός διαγωνισμός απέβη άκαρπος και το κτήριο αυτό στο κέντρο του Ναυπλίου παραμένει στα υπό εκποίηση κτήρια του ΤΑΙΠΕΔ, με αναμενόμενη ημερομηνία διεξαγωγής του διαγωνισμού. Και βεβαίως το κτήριο αραχνιάζει και η πόλη γενικότερα χάνει
Και συνεχίζουμε τη ζωή  αμέριμνοι πίνοντας τον ακριβότερο, λόγω αυξημένης φορολογίας, καφέ μας.
Έκαμαν ότι ενδιαφέρονται για όλα αυτά. Έκαμαν ότι νευρίασαν με την έλευση του Πρωθυπουργού Αντώνη, που αυτός όμως δεν είχε παραδώσει όλον τον εθνικό πλούτο για εκατό παρά ένα χρόνια στο υπερταμείο. Ενώ τώρα....;Έκαμαν ότι οι άλλοι είναι οι κακοί και αυτοί ενδιαφέρονται.
Έκαμαν ότι αυτοί ασχολούνται με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Σήμερα θα περιοριστώ  στο θέμα της δημόσιας περιουσίας στην περιοχή μας.
Αν επιθυμείτε δημόσιο χώρο, ελεύθερες προσβάσεις σε παραλίες για να βάλετε το πετσετάκια σας στην άμμο και να κωλοκαθήσετε εκεί, χωρίς να πληρώσετε ομπρελλοκαθίσματα και φρεντουτσίνους, αν θέτε κάποια κτήρια του δημοσίου να αξιοποιηθούν ως χώροι εκπαίδευσης και πολιτισμού, αν επιζητείτε πάρκα με παγκάκια, για να μην πληρώνετε για μια απλή βόλτα σε ένα πάρκο ή μια πλατεία για να ξεσκάσετε, αν οργίζεστε με τα μισθώματα που πληρώνετε εσείς για να στεγάζονται οι δημόσιες υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα τα δημόσια κτήρια αραχνιάζουν, αν απεχθάνεστε τις βατουλιές στα οικόπεδα και τα κτήματα του δημοσίου, αν θετε να πάψει κάποτε να είναι έρημο το Μπούρτζι και τα άλλα μνημεία της περιοχής, αν απορείτε με την ανικανότητα της δημόσιας διοίκησης που δεν έχει καταφέρει ούτε καν το κυλικείο στο Παλαμήδι να λειτουργήσει, αν δεν ανέχεστε που ένας δημόσιος χώρος στην Καραθώνα έχει γίνει ανεξέλεγκτος σκουπιδότοπος, αν επιθυμείτε οι αθλητικοί χώροι στο Ναύπλιο και στα χωριά να αξιοποιηθούν σωστά και τελικά αν αγανακτείτε με το σκουπιδαριό και το μπαζαριό στην παραλιακή Ναυπλίου Νέας Κίου, (δείτε και την φωτογραφία πάνω πάνω), όμως δεν πράττετε απολύτως τίποτα  για όλα αυτά και απλώς μουρμουρίζετε από μέσα σας, τότε είστε γιαλαντζί αριστεροί και μπουρδολόγοι.
Φώναζαν πολύ δυνατά πριν τις εκλογές για την δημόσια περιουσία. Τότε έπρεπε να κατηγορηθούν οι άλλοι. Και μετά σιώπησαν.
Εγώ όμως διαφωνούσα και τότε μόνον με τις κραυγές. Έλεγα από τότε ότι  απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας εάν θέλουμε να επιτύχουμε κάτι.
Πρέπει να το πάρουμε όλοι απόφαση ότι το Κράτος αδυνατεί να κάνει τον επιχειρηματία προς όφελος όλης της κοινωνίας και όχι μόνον προς όφελος των διοικήσεων και των συνδικαλιστών.
Πρέπει κάποτε οι κανόνες και οι συμφωνίες να τηρούνται. Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπουμε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις να αφήνουν παρά τις συμφωνίες σε αυτή την οικτρή κατάσταση το παλαιό Ξενία και οι κυβερνώντες να άδουν με σκοπούς κλεφτουριάς. Ηγουν να τραγουδούν κλέφτικα.
Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι είναι προς όφελος των πολλών να παραμένει  η δημόσια περιουσία αναξιοποίητη και τα μνημεία μας άδεια, άραχλα και έρημα.
Πρέπει κάποτε να  αποφασίσουμε ένα συνεκτικό σχέδιο που θα καθορίζει το ποια ακίνητα του δημοσίου πρέπει να πωληθούν, ποια πρέπει να αξιοποιηθούν, πως θα προστατέψουμε τον ευρύτερο δημόσιο χώρο, όπως τις πλατείες, τα πάρκα, τις παραλίες, τα πεζοδρόμια. Πρέπει να ελεγχθούν αυστηρά οι επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται δημόσια ακίνητα και κοινόχρηστους χώρους και να πάψουν τα νταβαντζιλίκια με τα τοπικά μικροσυμφέροντα. Πρέπει να δούμε το γιατί το κράτος νοικιάζει κτήρια και πληρώνει υπέρογκα μισθώματα, ενώ την ίδια στιγμή δημόσια ακίνητα είναι βατουλιασμένα. Να δούμε το γιατί πληρώνουμε τόσα πολλά για τη στέγαση του ΙΚΑ, του Λιμεναρχείου, του Τελωνείου, ενώ τα οικόπεδα στην παραλιακή (δεξιά όπως πάμε για Νέα Κίο) παραμένουν αναξιοποίητα. Τελικά μόνον ένας "μαλάκας" παλαιότερα κάθησε και τα βρήκε όλα τα στοιχεία με τα μισθώματα που πληρώνουμε, τα οποία είναι ανατριχιαστικά. Και πληρώνουμε και από πάνω δάνεια για την αγορά του μεγάλου ακινήτου στη Δαλαμανάρα για να δημιουργηθεί Πανεπιστημιακό campus, ενώ την ίδια στιγμή η πόλη έχει παραχωρήσει ένα σωρό ακίνητα στο Πανεπιστήμιο, το οποίο πληρώνει και από πάνω κάποια απίστευτα νοίκια σε κάποιους ευνοημένους ιδιοκτήτες. Γιατί πληρώνουμε τόσα χρήματα για την στέγαση της Περιφέρειας και δεν σχεδιάζουμε απολύτως τίποτα; Και τέλος πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε εν τέλει με όλα αυτά τα ακίνητα που έχουν ήδη περιέλθει στο δημόσιο από σχολάζουσες κληρονομιές και τα πολύ περισσότερα που θα αποκτήσει το δημόσιο  λόγω των αποποιήσεων κληρονομιών που πολλαπλασιάζονται. Για να μην πω για το πλήθος των ακινήτων που θα περιέλθει στο δημόσιο λόγω μη δηλώσεων στο Κτηματολόγιο.

Δυστυχώς όλα αυτά ουδείς τα σκέφτεται. Ουδέν πράττουν, αφού περιορίζονται στις νοστιμιές των γιαλαντζί ντολμαδακίων

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μητσο....Τακικοί. Με αυτούς θα πορευθείτε αγαπητοί μου έμποροι και ξενοδόχοι;


Η σημερινή μου ανάρτηση διαρθρώνεται ως εξής:
Εισαγωγή στην εισαγωγή
Κυρίως εισαγωγή
Κυρίως θέμα
Ένα συμπέρασμα για εμπόρους τινες και ξενοδόχους τινες του Ναυπλίου

Εισαγωγή στην εισαγωγή
Ξεκίνησαν τα όργανα στα τοπικά πράγματα του Ναυπλίου. Τρώγονται άγρια μεταξύ τους οι πρώην συναγωνιστές. Ψεύτικα προφίλ δημιουργήθηκαν στο facebook. Οποία κατάντια για την τοπική κοινωνία που εν πολλοίς τα ανέχεται όλα αυτά. Και φαίνεται θα είναι πολύ σκληρή η μάχη για την εξουσία. Χτυπήματα κάτω από την μέση εκεί όπου πονάει περισσότερο  και εκεί που απαγορεύεται σε έναν τίμιο αγώνα πυγμαχίας. Όμως, φίλοι μου, μπορεί κάποιος να μου πει σε τι διαφωνούν οι Μητσικοί με τους Τακικούς  που μέχρι πριν λίγα έτη ήσαν όλοι μαζί στην ενιαία παράταξη των Μητσο...τακικών, αφού  κυβερνούσαν σε αγαστή σύμπνοια; Ποιος προτείνει κάτι ριζικά διαφορετικό; Ποιος ονειρεύεται κάτι άλλο  για το Ναύπλιο; Τα ίδια λένε (ή μάλλον δεν λένε). Τα ίδια έκαναν. Μαζί πορευόντουσαν. Το ζητούμενο λοιπόν  για τους Μητσο-τακικούς προφανώς είναι οι θώκοι και μόνον.

Κυρίως εισαγωγή

Και όταν βρίσκεται κάποιος που λέει, φαντάζεται, ονειρεύεται, προτείνει κάτι διαφορετικό, τον αντιμετωπίζουν ως ανάποδο και νεφεληγερέτη. "Τι μας λες βρε αιρετικέ τώρα; Γίνονται αυτά που προτείνεις;" Και έτσι σχεδόν άπαντες προσχωρούν στους Αναπλιώτες Μητσικούς και Τακικούς που είναι ίδιοι μεταξύ τους ως Μητσο-τακικοί, χωρίς να ενδιαφέρονται να ακούσουν έστω οποιονδήποτε άλλον έχει κάτι διαφορετικό να πει.
Ας είναι όμως. Εγώ μπορεί  και να τυγχάνω νεφεληγερέτης και τα μυαλά μου να είναι εκεί ψηλά στα αστέρια τα βορεινά και αμυδρά, οπότε και  δεν είναι ανάγκη να δώσετε αγαπητοί μου Αναπλιώτες έμποροι και ξενοδόχοι σημασία στα γραφόμενά μου.  Αφήνω λοιπόν τελείως στην άκρη όλα αυτά που εγώ σας προτείνω, τα οποία κατά τη γνώμη μου θα απογειώσουν τ΄Ανάπλι και κατά τη γνώμη των Μητσο-Τακικών είναι ανάξια συζήτησης. Αλλά βρε άνθρωποι (σε εσάς τους εμπόρους και τους ξενοδόχους της πόλης απευθύνομαι) γιατί πυροβολάτε την πάρτη σας με το να υποστηρίζετε την Μητσο-Τακική ενιαία κατ΄ουσίαν παράταξη και δεν δίδεται σημασία σε ιδέες, σκέψεις, προτάσεις που πηγάζουν από άλλα αντιμητσοτακικά μυαλά;
Εντάξει. Εγώ είπα όσα είχα να πω για τον μαραθώνιο. Εσείς ελάχιστη δίδεται σημασία. Όμως για σκεφτείτε το ολιγουλάκι. Εκατό και πλέον χιλιάρικα δαπανώνται ετησίως για τον Μαραθώνιό μας. Και ήδη έχουμε  τέσσερις μαραθωνίους στην πλάτη μας και έπονται και επόμενοι, αφού τα μικροπαραταξιακά κέρδη για τους διοργανωτές είναι δεδομένα. Και ενώ υπήρχε και υπάρχει και θα συνεχίσει, απ΄ότι φαίνεται, να υπάρχει αυτή η σέσουλα με τα χρήματα, όλα γίνονται με έναν απίστευτο επαρχιωτισμό. Ήταν, είναι και θα είναι η ευκαιρία να γίνει  γνωστό το Ναύπλιο σε όλον τον κόσμο, εάν υπήρχε μια άλλη λογική στον όλο θεσμό. Εμείς όμως ομφαλοσκοπούμε και δεν θέλουμε να κοιτάξουμε πέρα από την τύφλα μας, απλά και μόνον για να προσελκύσουμε μερικούς εκατοντάδες δρομείς για μερικές ώρες ή έστω για ένα μερόνυχτο στην πόλη μας.  Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ήδη δαπανήθηκαν και ο ιστότοπος του Μαραθωνίου, το έχω ξαναπεί διότι είναι απίστευτο, παραμένει μόνον στα Ελληνικά. Και θεωρούμε ότι στις άλλες χώρες γνωρίζουν το Ναύπλιο. Σκατά γνωρίζουν. Ούτε ακουστά δεν το έχει η μεγάλη πλειοψηφία των επισκεπτών

Αλλά αφήστε εμένα τον περίεργο και τον ανάποδο. Μην μου δίδεται καμία σημασία, διότι μπορεί και να πιστεύετε ότι λέω αδιανόητες και μη ευκόλως υλοποιήσιμες ιδέες.
Στην άκρη εγώ. Θα σας πω όμως ιδέες που πηγάζουν όχι από εμένα. Για να δείτε ότι οι Μητσο-Τακικοί ούτε θέλουν ουδέ και μπορούν.
Περνάμε λοιπόν σε ιδέες άλλων που εγώ απλώς σας τις κάνω γνωστές. Για να αντιληφθείτε εσείς οι έμποροι και εσείς οι ξενοδόχοι, ότι είστε απίστευτοι που αρκείστε στας Μητσο-Τακικάς λύσεις.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Η μία από τις πολλές  ευκαιρίες που την αφήνουν να περνά και να πάει χαμένη
Όλο τo Ναύπλιο ένα ανοιχτό μουσείο
Ας λησμονήσετε λοιπόν τις προτάσεις μου για το πως το εκατομμύριο που θα δαπανηθεί στους μαραθωνίους θα διαφημίσει το Ναύπλιο στα πέρατα της οικουμένης και πάμε στις προτάσεις άλλων επιφανών, που έχουν αγνοηθεί και έμειναν στα τρίσβαθα των αραχνιασμένων φοριαμών.

Πριν δυο χρόνια το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα εώρτασε τα σαράντα έτη λειτουργίας και προσφοράς του. Και έγινε τότε μια εκδήλωση για να παρουσιάσουν τις δράσεις που σκεπτόντουσαν για το επετειακό εκείνο έτος. Μεταξύ των άλλων σπουδαίων που μας είπε η κυρία Πρόεδρος ήταν και μια σκέψη που θα απογείωνε την πόλη μας στα ουράνια. Έτσι θεωρώ και πείτε μου και εσείς την άποψή σας όταν θα σας πω την πρόταση αυτή του Λαογραφικού. Σκέφτηκαν λοιπόν οι άνθρωποι να τοποθετήσουν ένα - δύο -τρία μουσειακά αντικείμενα σε κάθε κατάστημα της πόλης μας, εφ΄όσον το επιθυμούσαν. Σε ένα κατάστημα που πουλάει ρούχα θα μπορούσαν να τοποθετήσουν φορέματα και ρούχα άλλων εποχών. Σε κατάστημα υποδημάτων παλαιά παπούτσια μουσειακού ενδιαφέροντος. Το ίδιο σε παιχνιδάδικα, σε βιβλιοπωλεία, ακόμα και σε καταστήματα υψηλής και τελευταίας τεχνολογίας.  Μέχρι και σε ταβέρνες, αλλά και σε καταστήματα τροφίμων θα μπορούσαν να τοποθετηθούν  παλαιά είδη συλλεκτικής αξίας. Έτσι ξαφνικά όλη η πόλη μας θα μπορούσε να γίνει αυτομάτως ένα τεράστιο ανοιχτό μουσείο, που όλοι θα περιδιάβαιναν τα σοκάκια και τις πλατείες, θα έμπαιναν στα καταστήματα, θα σταματούσαν στις βιτρίνες, θα καθόντουσαν στα καφέ και τα εστιατόρια της πόλης, αντί να τους πηγαίνουν αγεληδόν. Φαντασθείτε το. Αυτό που επιζητούν οι καταστηματάρχες είναι να καταφέρουν τον κόσμο να μπει στα μαγαζιά τους. Έτσι δεν είναι; Και απο εκεί και πέρα είναι δικιά τους η ευθύνη να παρουσιάσουν το εμπόρευμά τους για να αυξήσουν τον τζίρο τους. Αλλά ο κόσμος πρέπει να εισέλθει μέσα. Και ας μην μου μιλήσει κάποιος για οικονομική κρίση και ότι δεν κυκλοφορεί χρήμα, διότι ένα τέτοιο σχέδιο θα απευθυνόταν κύρια στους τουρίστες. Αντί οι άνθρωποι που ξεβράζουν τα κρουαζιερόπλοια να  μεταφέρονται αγεληδόν στα μεγάλα καταστήματα με την κατευθυνόμενη για συγκεκριμένους λόγους υπόδειξη των οδηγών λεωφορείων και των ξεναγών θα είχαν κάθε κίνητρο να περιπλανηθούν στο μεγάλο ανοιχτό μουσείο της πόλης μας. Να μπουν στα καταστήματα, να δουν τα εκθέματα και πολλοί από αυτούς να παρακινηθούν για να αγοράσουν. Οι τζίροι  στα καταστήματα θα αυξάνονταν, η απασχόληση θα ενισχυόταν, οι υποχρεώσεις που έχουν οι καταστηματάρχες για μισθώματα, φόρους, εισφορές θα πληρωνόντουσαν, χρήματα θα έμεναν για να κινηθεί το χρήμα και να κάνει κύκλο στα τοπικά μικρομάγαζα. Ακόμα και τα καφενεία και οι ταβέρνες θα είχαν περισσότερη δουλειά, αφού θα υπήρχε το κίνητρο στους τουρίστες να περπατήσουν όλη την πόλη απ΄ακρου σε άκρο.
Όμως η δημοτική αρχή  αδιαφόρησε και ο εμπορικός σύλλογος ουδέν έπραξε, αντί να πετάξουν τις σκούφιες τους και να είναι πρωτοπόροι για να υλοποιηθεί το σχέδιο.
Παραλογισμός; Δεν μπορώ να καταλάβω. Η λογική των ανθρώπων είναι να τα έχουν καλά με την τοπική εξουσία και..... βλέποντας και κάνοντας.
Έτσι όμως δεν πάμε μπροστά και απλώς οι γκρίνιες θα συνεχίζονται.

Η άλλη ευκαιρία που αφήνουν να περνά και να πηγαίνει χαμένη.
Εκπαιδευτικός αρχαιολογικός τουρισμός
Ας ξεχάσουμε λοιπόν αυτά που προτείνω εγώ  για την προβολή του Ναυπλίου μέσω των αθλητικών διοργανώσεων για τις οποίες δαπανήθηκαν τα τελευταία χρόνια μισό εκατομμύριο ευρώ πάνω-κάτω.
Ας ξεχάσουμε και όσα προτείνει το Λαογραφικό για ένα μεγάλο ανοιχτό μουσείο στο Ναύπλιο, που μπορεί και να σας φαίνεται ελιτίστικο σχέδιο, παρότι είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την οικονομική δραστηριότητα στα μικρομάγαζα της πόλης.
Ας πάμε λοιπόν σε αυτά που ο ίδιος ο ΔΟΠΠΑΤ είχε σκεφτεί, σχεδιάσει και ξεκινήσει να υλοποιεί τον προηγούμενο καιρό, κάτω από μια άλλη ηγεσία. Εδώ πλέον δεν μπορούν να μου πουν το ο,τιδήποτε. Ο ΔΟΠΠΑΤ, μέσω της τότε διοίκησής του τα σκέφτηκε και μάλιστα δεν έμειναν τότε μόνον στις σκέψεις αλλά άρχισαν και  να υλοποιούν τους σχεδιασμούς. Να κάνουν επαφές. Να λαμβάνουν συναινέσεις. Υπάρχουν, μαθαίνω, και έγγραφα.
Να σχεδιάσουμε λοιπόν, σκέφτηκαν οι άνθρωποι του ΔΟΠΠΑΤ (το σκέφτηκαν αυτοί και όχι εγώ ο ανάποδος, ο αιρετικός, ο νεφεληγερέτης και αιθεροβάμων) μία οργανωμένη κατάσταση για προσέλκυση φοιτητών αρχαιολογικών σχολών Πανεπιστημίων  από όλο τον κόσμο που θα έρχονται στην περιοχή μας για ένα μήνα ή και περισσότερο για πρακτική επί τόπου εξάσκηση. Τα πανεπιστήμια που είχαν προσεγγισθεί είχαν βρει την ιδέα εξαιρετική. Είχαν δώσει πράσινο φως,
Φαντασθείτε τώρα όλους τους νεκρούς μήνες Νοέμβριο και Φεβρουάριο κάθε έτους να υπάρχουν εδώ μερικές εκατοντάδες φοιτητές που θα έμεναν σε πανσιόν της πόλης, θα έτρωγαν, θα διασκέδαζαν. Θα ψώνιζαν. Δεν απαιτείται νομίζω να σας αναλύσω τα οφέλη της πόλης. Ένα θα πω. Αρκετοί ξενοδοχοϋπάλληλοι που βγαίνουν αυτούς τους μήνες στην ανεργία θα συνέχιζαν να εργάζονται. Αντί για επιδόματα ανεργίας που δίδει το Κράτος στους ανέργους, θα εισέπραττε ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι μόνον βγαίνουμε από την κρίση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και μαγκιές.
Τι έγινε λοιπόν αυτό το πολύ ωραίο σχέδιο του ιδίου του ΔΟΠΠΑΤ;
Τι έγινε; Εγώ θα σας πω; Αυτοί ας πουν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΤΙΝΕΣ
Αυτοκτονείτε υποστηρίζοντας σχεδόν ομαδόν τους Μητσο......τακικούς.
Εγώ σας το λέω. Η αυτοκτονία βάσει των ιδικών μου ηθικών προσταγμάτων δεν απαγορεύεται. Ας το κάνετε λοιπόν το απονενοημένο βήμα για ακόμα μια φορά
Αλλά δεν μπορώ να μην σας τα πω.